OVER rTßiVLIDKN. 2&7 



stippen bij den wortel, aan voor- en binnenrand, de bovenste 

 meer buitenwaarts. Verder zijn zij op een derde met eene schuine , 

 iets gebogen donkere dwarslijn geteekend , op drie vierden met 

 eene sterk bogt ige tweede die onderaan onduidelijk dubbel is. Ach- 

 tervleugelf^ met twee evenwijdige, een weinig bogtige bruine dwars- 

 lijnen op een derde en drie vierden. Deze lijnen zijn allen bij het 

 wijfje fijn , iets afgebroken , bij den man evenzoo op de achter- 

 vleugels maar op de voorvleugels onregelmatig breed donker afgezet. 

 Voorts is ook de voorrand der voorvleugels okergeel , bij den man 

 duidelijker en daaronder ziet men een horizontaal , iets gebogen 

 zwart lijntje dat eene ovale vlek der grondkleur begrenst; hunne 

 franjelijn en eene in de vleugelpunt uitloopende lijn zijn donker, 

 de grond daaitusschen okergeel , bij den man tot den staarthoek , 

 bij het wijfje alleen boven ader 5. Onderzijde der vleugels wit , 

 met eenige flaauwe sporen van de teekening der bovenzijde. 



Midden-Amerika: Ghiriqui, <? (Ribbe) — Zuid-Ainerika, nadere 

 lokaliteit onbekend: Î. 



Thysanoidma Eromenalis Snell. 



Ik heb in deel 23 van het Tijdschritt voor Entomologie (1879 — 80) 

 op p. 226 eene Coenostola Eromenalis , door Mr. Piepers op Gelebes 

 gevangen, beschreven waarvan in deel 27 (1883 — 84) op pi. 3 

 fig. 4, 4a eene middelmatig goed weergegeven afbeelding hellicht 

 zag. Deze soort is geene Coenostola, ook geene regte Gonocausta. 

 De heer Meyrick plaatst haar voorloopig in Parapoynx (Trans. Ent. 

 Soc. of London 1887 p. 206). Met het werk van heer Hampson 

 (Fauna of Biitish India, Moths, deel IV) vergeleken, behoort zij 

 tot zijne subfaniiiie Hydrocainpinae en daarin is het genus Thysa- 

 noidma Haaips., 1. c. p. 202 het best geschikt ter opname. Vleugel- 

 vorui on teekening zijn wel zooals bij Musotima en de franje der 

 aclitervleugels is niet van ongelijke lengte met «c spatulate ends» 

 maar de steel van de aderen 7 en 8 achtervleugels ontspringt , 

 niet vóór het eind van d'.^n bovenrand der middencel , doch uit 

 één punt met ader 6 en dit beschouw ik als het voornaamste 

 verschil. De palpen (lipvoölers), zijn in het Tijdschrift deel 27 



