TWEE WAARNEMINGEN. 23 



2. Ochsenheimeria urella? 



PI. 1, fig. 7—9. 



Over deze ontdekking van Wttewaall heb ik reeds eenmaal 

 op eene vergadering onzer Vereeniging gesproken ; daar de 

 mededeeling toen evenwel het gewenschte doel (nader onderzoek 

 der zaak door anderen) gemist heeft, kan eene herhaling met 

 bijvoeging der figuren niet dan nuttig zijn. 



In de maand Mei der jaren 1837 — 1860 vond W. deze 

 larven in rogge te Voorst. Zie hier zijne aanteekeningen : 



«27 Mei 1857. Rups gevonden in de rogge, vrij menigvuldig. 

 Zij zit met den kop omlaag tusschen de glumae en vreet dan de 

 bloem weg. Ofschoon vrij groot, zoo is zij echter voor het 

 oog geheel verborgen en moet men het kwaad kennen om haar 

 te vinden. Men ontdekt hare aanwezigheid aan de beschadiging 

 van de aar; soms zijn er onderscheidene bloempakjes afgevreten, 

 soms komt de aar niet goed uit de scheede. Het is duidelijk 

 dat de rups, klein zijnde, door de scheede in het bovenste 

 blad bijt en zoo in de aar komt. Bij iedere aangetaste aar 

 ontdekt men een zoodanig gaatje. De rups heeft 16 pooten en 

 is oranje-geel met zwarte luchtgaten in de zijden. Naar den 

 kop is zij smaller; de kop is lichtbruin met donkerder mond- 

 deelen ; de pooten hebben dezelfde kleur als het lijf» . 



«8 Julij 1857. Het rupsje van de rogge is heden door mij 

 uitgekomen gevonden, als vlinder, dus voor hel rijp worden 

 van den korrel, Hoe is verder de leefwijze? Zou het vlindertje 

 het eitje op den korrel leggen en dat alzoo op den akker terug- 

 keeren of overwinteren de vhnders?» 



«25 Mei 1858. Heden de rups in de rogge teruggevonden. 

 Zij zat nog in enkele kafblaadjes met den kop naar beneden. 

 Ik vond in de twee laatste bladscheeden een zeer klein rond 

 openingetje, doch niet lager. Het ei is dus gelegd waarschijnlijk 

 kort voor dat de rogge ging schieten. — De rog was ongeveer 

 4 dagen in de aar, doch het rupsje zat in eene aar , welke zich 

 nog niet geheel ontwikkeld had». 



«18 Mei 1859. De rups van O. urella teruggevonden, zoo 

 wel op hoog en droog, als op vochtig land. De eitjes worden 



