2 DE MACROPTBRE TOKM VAN GEOCORIS GBTLLOIDES L. 



langer, en iets sterker bestippeld; het helt sterk, i. e. het loopt 

 van het schild in hellende richting af naar den kop , terwijl bij 

 den hrachypteren vorm schild en pronotum in eene horizontaal 

 rechte lijn doorloopen. De teekening van het pronotum is overigens 

 gelijk. Het uiteinde van het schildje is bruinachtig geel. De elytra 

 zijn veel minder bestippeld. Glavus geelachtig met eene fijne regel- 

 matige stippelrij langs den naad van het corium , overigens glad , 

 ongestippeld ; corium zwart , alleen aan den buitenrand met 

 breeden geelwitten zoom, alle andere randen eenkleurig met het 

 middenveld; twee stippelrijen grover en minder regelmatig dan van 

 den clavus , langs den clavus-naad , eene derde stippelrij in iets 

 schuiner richting doorloopende tot de membraan, de witte buiten- 

 zoom met eene fijne, op de eerste helft zeer regelmatige stippelrij 

 en met eenige min of meer op eene rij staande grove stippels; 

 het middenveld met zeer enkele punten, het laatste gedeelte naar 

 den achter-buitenhoek toe iets meer en grover bestippeld ; membraan 

 een weinig langer dan het achterlijf, helder doorschijnend wit, 

 iriseerend. 



Onderzijde, pooten enz. als bij den hrachypteren vorm. 



Het beschreven voorwerp is een ?. 



Meer en meer blijkt , dat alle in hrachypteren vorm voorkomende 

 soorten soms meer of minder zeldzaam macroptere exemplaren te 

 voorschijn brengen; vermoedelijk wanneer óf het weder óf rijkelijk 

 voedsel óf andere omslandigheden samenwerken tot eene buiten- 

 gewoon sterke lichamelijke ontwikkeling van enkele individuen. 



Dat echter van eene zoo lang reeds bekende en verspreide soort 

 als G. grylloides eerst thans de macroptere vorm is ontdekt, en 

 dat nog wel niet in de zandvlakten van Hongarije of de steppen 

 van Rusland (waar alleen verscheidene macroptere vormen van 

 andere soorten zich ontwikkelen) , maar in het veen te Winterswijk , 

 dat is zeker zeer interessant. 



