34 BIJDRAGE TOT DB KENNIS DEB 



Fach y lia Ficus Clerck , Icônes , pi. 40 ^ f. 2. — Cram. , III , 

 p. 90, pi. 246 E; TV, p. 216, pi. 394 E. — Boisduval, 

 Suites à Bv.ffon, Hétéroc. , I, p. 136. 



Twee exemplaren dezer varieerende soorl , van 120 en 

 125 millimeter vlucht. Zooais Boisduval terecht aanmerkt, 

 maakt de lichte voorrandsvlek bij de punt der voorvleugels 

 en nog meer het sneeuwwitte tandje aan den achterrand 

 der achlervleugels , bij den staarthoek , deze soort zeer 

 kenbaar. 



Boisduval wijst, in de beschrijving dezer Sphingide, nog 

 op een vermakelijk voorbeeld van Hübnersche systematiek , 

 uit diens bekend « VerzeiclinissD. Het is wel waar wat hij 

 ergens zegt, namelijk, dat Hühner de voornaamste der 

 Iconographen maar de minste der Systematici is. Wie steeds 

 lust heeft in dit boek te blijven snuffelen, heeft stellig een 

 buitengewonen aanleg voor het vak van voddenraper. 



Chaerocampa Tersa Drury, Ej:ot.^ I, p. 56, pi. 28, f. 3 

 (Ed. Westwood). — Cram., IV, p. 226, pi. 397 C. — 

 Boisduval, Suites a Bv^on, Hétéi^oc. , I, p. 268. 



Een paar, overeenkomende met voorwerpen in mijne 

 collectie uit Noord-Amerika en uit de Argentijnsche republiek. 



Saturnina H.S. 



Hyperchiria Janus Gram., I, p. 100, pi. 64 A, B. — 

 Boisduval, Ami. Soc. Ent. Belge, 1875, p. 208. 

 Eenige exemplaren. 



De man verschilt alleen door de gewone sexueele ken- 

 merken van het wijfje. 

 Hyperchiria tridens Herr. Schaff. , Samml. ausländ. Schneit. , 

 f. 309 (^), p. 61. 

 Een man en twee wijfjes. De wijfjes zijn iefs donkerder 

 en meer roodachtig bruin dan Herrich-Schäffer's afbeelding. 

 Daarentegen komt de man vrij wel er mede overeen , alleen 

 is hij kleiner (70 mm. tegen 79) en de achtervleugels zijn 

 lichter. Ook zijn thorax en achterlijf okergeel. 



