170 NOG IETS OVEB 



verlengde achterlijf niet voor het $, maar integendeel voor hete?, 

 en zulks vooral naar analogie met het geslacht Trichodura Macq. , 

 alwaar juist bij het <? het achterlijf in een langen staart eindigt 

 (zie mijne aanteekening daaromtrent in het Tijdschr. voor Ent. , 

 dl. XXVIII bl. 194). Daar blijkt dit duidelijk, omdat de wijfjes 

 een breeder voorhoofd en kortere klauwen en pulvillen aan de 

 tarsen hebben , waaraan over 't algemeen , bij de Muscidae calypterae, 

 de vrouwelijke voorwerpen bij den eersten oogopslag te herkennen 

 zijn. Deze sexueele kenmerken kunnen nu wel voor het geslacht 

 Uramyia niet gelden, want, gelijk Robineau Desvoidy reeds heeft 

 aangegeven , is daar het vooi^hoofd ook bij de wijfjes smal , terwijl 

 evenmin de tarsen het gewone verschil aanduiden ; maar de voor- 

 werpen met verlengd achterlijf hebben van onderen aan den laatsten 

 lijfsring, niet geheel aan het einde, de genitaal-spleet, op de wijze 

 van de mannetjes van Trichodura en andere min of meer verwante 

 genera, zooals ik dit 1. c. op pi. 6 fig. 4, 8, 11 en 14 heb afgebeeld, 



In de tweede plaats kan ik met den heer Bigot niet medegaan, 

 ten opzichte van de plaats, die hij aan het geslacht Vramyia in 

 het systeem aanwijst. Hij wil dit namelijk opnemen onder de 

 Sarcophaginen , die zich over 't algemeen onderscheiden door den 

 aan 't begm gevederden en aan 't eind naakten sprietborstel , in 

 tegenstelling o. a. van de Dexinen, bij welke de sprietborstel tot 

 het einde gevederd is. Nu heeft inderdaad het genus Uramyia den 

 sprietborstel kort gevederd en aan het einde naakt ; maar de heer 

 Bigot hecht m. i. te veel waarde aan dit ééne kenmerk en ziet 

 daardoor alle anderen voorbij. De zeer langwerpige lichaamsvorm 

 toch en de sterk verlengde pooten geven aan deze dieren een' habitus, 

 dien men wel onder de Dexinen maar nimmer bij de Sarcophaginen 

 aantreft. Trouwens de wijze van beharing van den sprietborstel 

 levert zoowel in de eene als in de andere groep zooveel afwijkingen 

 en overgangen op , dat men bij de rangschikking der genera stellig 

 niet uitsluitend op het daaraan ontleende kenmerk kan afgaan. 



Aan de generieke kenmerken van het geslacht Uramyia, zooals 

 zij kortelij k door Robineau Desvoidy en meer uitvoerig door Bigot 

 voor het daarmede synonieme genus Oxt/dexia zijn aangegeven, 



