10 PHYLLOTOMA ACERIS KALT. IN HARE 



deze soort in hare drie toestanden van imago, pop en larve. 



Levenswijze. De volwassen hladwespen kwamen bij mij uit tus- 

 schen 24 April en 2 Mei , dus op een' tijd , waarop bij het 

 schrale, gure voorjaarsweder van 1881, nog slechts zeer weinige 

 eschdoornblaadjes waren te zien. Buiten zouden zeer zeker de 

 imagines wat later zijn uitgekomen; dat ze zich in mijn labora- 

 torium wat sneller hebben ontwikkeld, moet natuurlijk worden 

 toegeschreven aan de hoogere temperatuur, die daar doorgaans 

 heerschte. In de meeste jaren echter zal men zeker ook buitens- 

 huis den gewonen tijd van het uitkomen der imagines wel op het 

 begin van Mei mogen stellen, den tijd, waarop doorgaans reeds 

 de eschdoorns met hunne meeste bladeren prijken. — Hoewel ik 

 een tijdlang een paar mannelijke en een paar vrouwelijke blad- 

 wespen met elkaar hield opgesloten in eene ruimte, waarin ik 

 eenige van bladeren voorziene, in water geplaatste eschdoorntakjes 

 had gebracht, zoo mocht het mij toch niet gelukken de paring 

 of het eierleggen waar te nemen. Afgaande op het feit, dat — 

 zooals in mijne fig. 1 is te zien — doorgaans de uitgevreten 

 plaatsen van liet blad aan eene der hoofdnerven beginnen , zoo 

 geloof ik \e mogen aannemen, dat de vrouwelijke P//^lloioma 

 Acer is door middel van hare zaagvormige legboor in het blad eene 

 opening maakt in de onmiddellijke nabijheid van eene of meer van deze 

 hoofdnerven , en door deze opening haar eitje in het bladmoes 

 brengt. Het larf je moet zonder twijfel spoedig uit het ei komen, 

 en bovendien nog snel groeien, daar het meestal reeds vóór het 

 einde van Juni volwassen is. De platte F//j/lloloma-\air\e mineert in 

 de bladeren ; zij vreet het bladmoes weg , maar laat de beide 

 opperhuiden en de nerven met hare vertakkingen ongeschonden. 

 Zij laat zich in het mineeren niet zeer storen door de aanwezig- 

 heid van tamelijk zware nerven , hoewel zij nooit hare knaag- 

 ruimte aan weerskanten van eene hoofdnerf doet uitstrekken , 

 en — zooals bij eene beschouwing van fig. 1 zal blijken — ook 

 de nerven van den tweeden rang niet vaker dan noodig is , over- 

 schrijdt. Doorgaans strekt zich eene knaagruimte uit tusschen twee paar 



