GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE. 15 



levenswijze. De pooten worden door de larven slechts zeer weinig 

 gebruikt; en alleen een dier met een gedeprimeerd lichaam kan 

 wonen in de enge ruimte tusschen de beide opperhuiden van 

 een blad. Ja zelfs reeds het platte lichaam der VhyllotoniaAaxso. 

 doet de wanden der cirkelronde cocon, in welke zij vertoeft, in 

 het midden uitzetten , zoodat deze cocon lensvormig wordt. 



De volwassen bastaardrups is 6 à 7 mm. lang en bestaat uit 

 een broeden , korten , meer of min ovalen kop , waarop drie 

 tamelijk breede borstringen volgen, terwijl de 10 achterlijfs- 

 segmenten naar achteren toe langzamerhand smaller worden. De 

 kleur van het gelicele dier is wit , op de meeste deelen eenigszins 

 naar het blauwgrijze, maar hier en daar ook iets naar het gele 

 overhellende. Slechts de monddeelen met hunne aanhangselen en 

 de borstpooten zijn door hunne chitine-afzetting bruinachtig ge- 

 kleurd. De sprieten (fig. 5) zijn breed van basis en vierledig. Den 

 bouw der monddeelen heb ik niet verder nagegaan. De borstpooten 

 bestaan slechts uit twee leedjes, waarvan het eerste breed, het 

 tweede smaller en naar het uiteinde toe eenigszins puntig is , 

 zonder een eigenlijk klauwtje te vormen (vergel. fig. 4 en 6). 

 Zooals uit fig. 4 blijkt, zet zich de buikzijde der segmenten van 

 het borststuk aan weerskanten in een eenigszins chitineus aan- 

 hangsel voort, waaraan de borstpooten zijn bevestigd. De zeven 

 paar gewone buikpooten zijn zeer klein en niets anders dan korte, 

 stompe, natuurlijk ongelede lichaams-aanhangselen. De beide naschui- 

 vers, aan het laatste achterlijfssegment geplaatst, zijn tot een wratje 

 met elkaar vergroeid. Voor de beschrijving van de bastaardrups in 

 hare vroegere toestanden , moet ik naar de bovenvermelde mede- 

 deelingen van Charles Healy verwijzen. Ik wil slechts doen op- 

 merken, dat — volgens dezen onderzoeker — bepaaldelijk bij de 

 pas uit het ei gekomen bastaardrupsjes de kop , de rugzijde van 

 het eerste en het tweede segment van het borststuk en de buik- 

 zijde van al de borst- en ook die van de eerste achterlijfssegmenten 

 donkerbruin of zwart gekleurd zijn door eene sterke chitine-afzet- 

 ting. Ook na de eerste vervelling blijven de bruine teekeningen 

 bestaan; maar na de tweede vervelling zijn ze veel minder dui- 



