AIktEBIKÀANSCHE DIPTERA. Öl 



eenigen twijfel aanleiding kan geven, is dat hij het derde sprietenlid 

 lang noemt, terwijl het bij mijn exemplaar volstrekt niet langer is 

 dan bij de meeste andere soorten. 



4. Anthrax hypoxantlia Macq. 



A. hypoxantlia, Macq. Dipt. ex. II. 1. 65, 28. pi. 21. f. 8; — 

 A. semitristis , Phil. Verli. zool. bot. Ges. Wieti, XV (1865) 665. 10. 



Een paar mannetjes van Argentina (Weyenbergh). 



Macquart's beschrijving past tamelijk wel ; ook zijne vleugelafbeelding 

 komt in de hoofdzaak overeen ; alleen zijn bij mijne exemplaren de 

 middeldwarsader en het adertje, waardoor de middelste wortelcel 

 wordt gesloten, minder helder bezoomd. Ik geef daarom mede eene 

 afbeelding van den vleugel (PI. 9 fig. 4). 



De soort is naauw verwant aan A. ditaenia, doch onderscheidt zich 

 van deze door de roestkleurige haarbekleeding , het geelbruine schildje 

 en de helder roodgele pooten. 



Dat A. semitristis Phil, dezelfde soort is als A. hypoxantlia Macq., 

 komt mij niet twijfelachtig voor. 



5. Anthrax ditaenia Wied. 



Wied. Anss. Zwnfl.\ I. 283. 38; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 124. 

 27; F. Lynch, El Naturalista argentino, I. 268. 5. 



Twee exemplaren uit Argentina (Weyenbergh). 



Wiedemann's beschrijving is voldoende om de soort te herkennen. 

 De dijen hebben bij mijne voorwerpen eene roodgele bestuiving, en 

 in het zwart der vleugels zijn langs de aderen lichtere zoomen, die 

 ook door Schiner zijn opgemerkt (zie mijne vleugelteekening PI. 9 fig. 5). 



6. Anthrax 1 e n e o e e p h a 1 a n. sp. 



Nigra; capite abdominisque segmentis tribus ultimis niveis; thorace 

 antice et laterali , scutelli margine posteriori , abdominisque basi pilis 

 flavescentibus vestitis ; antennis pedibusque nigro-fuscis ; alis hyalinis , 

 pro parte basali fuscis. — c? long. 11 mm. 



Verwant aan A. melaleuea Wied. [Anss. Zweift. I. 299. 61), doch 

 door den witten kop onderscheiden. Aangezigt weinig vooruitstekend, 

 even als de breedere onderste helft van het voorhoofd en het geheele 

 achterhoofd digt met zijdeachtig aschgrauw vilt bedekt, dat in de 

 meeste rigtingen een sterken sneeuwwitten weerschijn heeft ; het smallere 

 bovengedeelte van het voorhoofd zwartachtig met opstaande zwarte 



