162 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DEB 



Onderscheidt zich van de vorige soort door veel geringer grootte, 

 door de gevlekte voordijen , de soms blauwachtige bronskleur, het 

 grof bestippelde halsschild en gemis der ondervleugels. 



Leeft op T/njmiis SerpijUum , in geheel Europa; in Nederland nog 

 niet gevonden. 



3. Longitarsns Aiicliusae Payk. 



Payk. Faun. Suec. ed. II. 1799. p. 101; Kuts. VI, 219; Foudr. 

 136.6; All. 98. 47; Abeille 374. 



Syn. L. gagaliiius Dfts. 



Grootte 1.5 — 2 mill. 



Eivormig, gewelfd, zwart; schenen, tarsen en basis der sprieten 

 bruingeel, voor- en middendijen voor het grootste gedeelte zwart, 

 achterdijen geheel zwart. Halsschild zwak , dekschilden sterk verward 

 bestippeld; schouders afgerond. 



Ongevleugeld of met rudimentaire ondervleugels. 



Gemeen op allerlei Boragineeën. 



4. Longitarsns ater F. 



Fabr. Syst. Ent. 1775. p. 115. 



Syn. L.parvulus Payk; Kuts. VI. 223; Foudr. 146. 12; All. 99. 48; 

 Abeilk 413. 



Syn. L. pumila lil. Mag. VI. 170. 138. 



Grootte 1 — 1.4 mill. 



Eivormig, dofzwart; basis der sprieten en pooten behalve de 

 achterdijen en de gevlekte voordijen, vaalgeel. Halsschild zeer zwak 

 bestippeld even als de dekschilden, die soms aan het uiteinde geel- 

 achtig bruin gekleurd zijn (bij immature exemplaren zijn de geheele 

 dekschilden dof bruin). Schouders sterk voorspringend. Gevleugeld. 



Gemeen op lage planten , ook des winters onder dorre bladeren. 



ö. Longitarsns holsaticns L. 



Linn. Syst. Nat. ed. X. p. 373; Kuts. VI. 225; Foudr. 141. 9; 

 All. 101. 50; Abeilte 320. 

 Syn. L. pulicarius L. 

 Grootte 2 mill. 



