DEN ZANG EN DEN SCHREEUW DER CICADEN. 191 



vermoedelijk een overblijfsel der bovenvermelde « luchtblaas » 

 van Garus. 



Ten slotte vond ik nog kortelijk melding gemaakt van het 

 «blaasje van Brauer». Tlit het oorspronkelijke is mij de be- 

 schrijving van dit « orgaantje » niet bekend , en bij mijne doode 

 exemplaren kon ik de aanwezigheid er van ook niet constateeren. 

 In de korte referaten daarover wordt het beschreven als een blaas- 

 vorraig , door sterke « ribben » uitgespannen , vlies , dat alleen bij 

 de mannetjes, aan de basis der «bovenzijde» van het achterlijf , uit 

 eene ovale spleet te voorschijn zou treden '). 



DE GELUIDEN DER CICADEN. 



Door middel van eenige en door medewerking van andere der 

 genoemde organen zijn de mannelijke Cicaden instaat, betrekkelijk 

 vrij sterke geluiden te weeg te brengen. Zij kunnen (zooals zulks 

 alleen door het algemeen spraakgebruik gewettigd wordt) «zingen» 

 en «schreeuwen». 



De zang. Zonder mij op het muzicale gebied te wagen, daar 

 ik nimmer levende Cicaden heb gehoord, doch voorgelicht door de 

 vele schriften over dit onderwerp , is het mij gebleken , dat de 

 zang hier niet als eene onveranderlijke of standvastige grootheid 

 mag worden voorgesteld, niettegenstaande de overeenkomst der 

 hoofd-toonwerktuigen. Waarschijnlijk gelijken tred houdende met 

 meer dan eene morphologische wijziging in dezen en de hulp- 

 organen , kan de klank , bij de sterk uiteenloopende , zoowel zeer 

 kleine als bijzonder groote soorten , aanmerkelijke verscheidenheden 

 opleveren, niet slechts in kracht, maar ook in modulatie en timbre , 

 de laatste bovendien gewijzigd door den individueelen indruk op 

 het menschelijk gehoor. Terwijl sommige, zelfs de meeste bericht- 

 gevers , met den heer Gratama , den zoogenaamden « zang » der 



1) Indien hier door Brauer niet uitdrukkelijk werd bijgevoegd: „so ausfal- 

 lend das Gebilde ist, so würde es bisjetzt gänzlich übersehen" (zie P. Mayer 

 1. e. S. 81) , zou ik in verzoeking geraken , om dit „ orgaan " eenvoudig te be- 

 schouwen als een gedeelte van de tamboerijn, zooals die werkelijk bij enkele 

 soorten, voor een deel, van boven aan beide zijden, op den rug van het abdomen , 

 vrij in het oog valt. Zie hiervoren , blz. 186 , van boven. 



