192 STUDiëN OVEE DE KLANK-OBGANEN, 



Cicaden onaangenaam, ja leelijk vinden, of dien scherp en schril 

 noemen, en reeds Reaumur er van vermeldt: «qu'il ne plait pas 

 toujours » , wordt deze door anderen , h. v. Landois , als « etwas 

 ungemein sanftes und rührendes » geprezen. Vindt men bij de oude 

 Grieken deze muziek, even als iets liefelijks, met het snaargeluid 

 van harpen of cithers vergeleken, of later die van C. tïbicen L. 

 met het gekweel eener fluit , anderen meenden daarin het monotone 

 van lierklanken te herkennen, zooals bij C. li/ricen L. en bij eene 

 mij onbekende Surinaamsche soort, misschien wel dezelfde, die te 

 Paramaiibo bij het volk als de « liereman » te boek staat *). Dat 

 dit geluid bij sommige tropische species geheel anders is dan bij 

 de meeste Europeesche , staat vast en verklaart de omstandigheid , 

 dat sommige auteurs het als snerpend , snorrend of gonzend , anderen 

 het als gillend , nog anderen het als sissend beschrijven. De grond- 

 geluiden vindt men dan ook voorgesteld, als nu eens met de tong- 

 klanken sit , sis , dzis , dan weder met den keelklank guii- het meest 

 overeenkomende, allen echter stootend of bevend, in zeer snellen 

 korten rythmus, uitgestooten. Bij verscheidene soorten schijnt slechts 

 één •^ ) , bij anderen twee of meer toonen te kunnen worden onder- 

 scheiden, gelijk door Landois voor C. montana en C. septemdecim , 

 in verschillend notenschrift , wordt aangeduid. 



De schreeuw. Onafhankelijk van het «zingen», doch soms 

 onmiddellijk na het eindigen daarvan en bij het wegvliegen in de 

 vrije natuur, wordt nog een ander geluid vernomen, hetgeen 

 minder algemeen bekend schijnt , te weten eene soort van min ot 

 meer fluitenden , korten schreeuw of gil , welke laatste men 

 ook, ofschoon beide niet altijd en niet bij alle soorten, bij 

 proef-cicaden , door deze opzettelijk te plagen ofte pijnigen, wille- 



1) Intussclieii zouden daar te lande ook eenige z. g. lantaarndragers of 

 Fulgorina, aan de Cicaden verwant, kunnen „zingen", doch niet zeer fraai ; hun 

 geluid werd in een oud boek , dat ik vergat te noteeren , vergeleken bij dat van 

 een' schaarslijper. 



2) Van de cigale commune (C. plebeja?) schrijft Solier: „Ie chant est 

 tremblottant , composé d'une seule note, répétée très-rapidement" 1. c. p. 212. 

 Ook Mayer onderscheidde bij C. Orni slechts een enkelen toon 1. c. S. 89. Aicard 

 echter gewaagt , in zijne Souvenirs de Provence^ van eene „ strophe à double écho". 



