196 STUDrè'N OVER DE KLANK-OBGAÌJEN 



doorsnijding aan beide z ij den doet het zingen of 

 schreeuwen plotseling en voor goed ophouden (Mayer). 



De stigmata. — Men kan bij het zingen en schreeuwen de 

 bewegelijke klepjes der groote stigmata, in het bijzonder die van 

 het tweede en derde paar, zien vibreeren of zich snel openen en 

 sluiten (Solier en Landois) ; intusschen verdient hierbij uitdruk- 

 kelijk vermelding, dat zulks, alleen onder iets mindere versnel- 

 ling , ook bij niet zingende of schreeuwende Cicaden , — als gewoon 

 ademhalingsverschijnsel, — is waargenomen (Solier, Gariet). Wanneer 

 men hunne openingen , met name die der « Schrill-stigmata van 

 Landois » , vult of sluit door het op- en indruppelen van olie , ziet 

 men het dier wel (door ademnood) onrustig worden , doch er ont- 

 staat geen verandering in den zang of schreeuw (Lepori). 

 Het vrij krachtig inblazen van lucht in de bovenste muziekholte 

 door een dunnen koperen tubus, na het maken van eene kleine 

 daaraan geëvenredigde opening in het gele vlies, waarbij de lucht 

 door het tweede en derde stigma uitgedreven en alzoo eene kunst- 

 matig versterkte cc uitademing » aangebracht wordt, is niet in 

 staat, op zich zelve, eenigen muzikalen toon voort te brengen 

 (mihi). Ik nam deze proef naar aanleiding van het Landois'sche 

 fluitje , uit een halm der Foa acquatica te vervaardigen , hetgeen hij 

 tot verklaring van de « laute , llötend-schrillende Ton » te hulp roept. 



Het abdomen. — Bij het zingen, — doch niet bij het 

 schreeuwen (Solier), — is het van algemeene bekendheid, dat dit 

 lichaamsdeel zeer snelle, als bevende schommelingen vertoont, 

 immers bij de meeste species. Plotseling afknippen van deszelfs 

 bewegelijk gedeelte, — d. i. zonder de beide vaste bovenste seg- 

 menten mede te verwijderen, — veroorzaakt eene verzwakking 

 van den zang (Mayer). Te dezer plaatse moet ook nog de opmerk- 

 zaamheid worden gevestigd op eene, zij het dan ook enkele waar- 

 neming , waarin , bij eene schreeuwende Cicade , het doordringen 

 der «accessoire luchtblaas» van Carus tot diep in de buikholte 

 (wier wanden half doorschijnend kunnen zijn) schijnt gezien te 

 zijn door Solier, echter zonder het belang zijner observatie geheel 

 te hebben begrepen. 



