DEN ZANG EN" DEN SCHREEUW DER CICA-DETf. 199 



stand van de trochanteres der achterpooten. Immers Solier heeft 

 bij den zang , ook in de vrije natuur , nooit kunnen waarnemen , 

 dat die met de kleppen in aanraking kwamen ^). Den naam van 

 muzieksleutels (les « clefs ») acht hij alzoo op hen niet van toepas- 

 sing; wel heli hij over tot het gevoelen, om de muziekkleppen 

 zelve, zij het dan ook in meer passieven zin, als zoodanig te be- 

 schouwen. 



3°, De lichaamsbouw in het algemeen is ongetvdjfeld van 

 groeten invloed ter verklaring der sterkte van het geluid bij het 

 zingen en schreeuwen der Cicaden. Carus vooral heeft deze, in 

 tegenoverstelling van vele andere insecten , onder vergelijking met 

 de Locustiden, doch in nog hoogere mate, wegens het ongemeen 

 overwicht der ademhalings-organen , als ware « luchtdieren » doen 

 kennen, bij welke hier zelfs de buikholte op bevreemdende wijze 

 grootendeels met lucht is gevuld. Daarenboven zijn de uitwendige 

 bekleedselen en bedekselen, de wanden, de ringen, de tusschen- 

 schotten, de vensters, zelfs de peesplaatjes, bijzonder rijk aan min 

 of meer veerkrachtig hoorn- en chitine- weefsel , en verkeeren de 

 vliezige organen allen , met inbegrip hunner verbindingsvliezen , 

 doch met uitzondering van het gele vlies, in een buitengewonen 

 droegen, deels glasachtig broezen toestand en in een hoogen graad 

 van spanning. 



In deze eigenaardige bewerktuiging en structuur-verhouding moet 

 zeker de hoofdvoorwaarde worden gezocht, onder welke een zoo 

 zwakke , ofschoon hooge toon , als door de trillingen der betrekkelijk 

 teedere tamboerijn wordt opgewekt , hier ten gevolge van het mede- 

 trillen en resonneeren der lucht en der omringende vaste deelen , 

 — als 't ware bij den zangbodem eener viool of bas ^), — eene 



1) Dit moet echter wel zeer moeilijk zijn waar te nemen, vooral bij enkele 

 soorten, waar de top of het einde van den trochanter vlak bij de muziekklep 

 geplaatst is. 



2) Ons medelid Guicherit gaf het denkbeeld aan eener oppervlakkige verge- 

 lijking met onzen z. g. „rommelpot" (Duitsch „Rumpel", Engelsch „rum- 

 blingpot"), waarbij dan de pot de klankholte, de blaas de tamboerijn en de 

 stok de muziekspier zouden vertegenwoordigen. Wij laten zulks geheel over aan 

 de welwillende beoordeeling der musici onder de zooiogen. 



