DEN ZANG EN DEN SCHREEUW DER CICADEN. 203 



rijkdom aan tracheeën , met hare zak- en blaasvormige verwijdingen ^), 

 aangewezen , maar is ook het eerst tot de ontdekking gekomen 

 van een hunner eigenaardig bewerktuigde en onder de muziekklep 

 verborgen, groote stigmata. Uit deze overwegende ontwikkeUng der 

 ademhaUngs-organen wordt hier, te recht, door hem de buitenge- 

 wone intensiteit van den zang afgeleid. Nogtans gaat hij , in zijn' 

 ijver voor die verklaring (trouwens niet in den gang van zijn 

 voorafgaand betoog), m. i. te ver bij zijne (S. 165) getrokken 

 eind-conclusie, dat «das Singen der Cicaden ein gleich- 

 sam fieberhaft schnelles, klingendes Athemholen» 

 zou zijn. In deze zinsnede streeft Garus zijn doel, dat in het ge- 

 heele opstel eene minder exclusieve richting laat erkennen, te veel 

 voorbij. Schijnbaar althans plaatst hij hier den door Reaumur over 

 't hoofd gezienen respiratie-factor , op zijne beurt , ten koste van 

 diens instrumentalen factor, te zeer op den voorgrond. Naar de 

 letter zouden zijne woorden aan eventueele aanhangers der theorie 

 van Landois gelegenheid geven tot eene valsche uitlegging, door 

 den klemtoon te laten vallen op het « Athemholen » en niet op 

 het «klingende» daarbij. En toch in dit laatste is de geest der 

 definitie opgesloten , dewijl ook Garus vooraf erkent , hetgeen sedert 

 hem, proefondervindelijk, al zekerder en zekerder vaststaat, dat 

 het ongeschonden bestaan van tamboerijn en muziekspier de abso- 

 lute voorwaarde uitmaakt voor het « Klingen » en « Singen » , 

 uitingen waartoe de Gicaden-wijfjes , — die toch ook op analoge 

 wijze « athemholen » , — buiten staat zijn. 



Gou r eau (1836). — Deze schrijver verklaart in zijn uitvoerig 

 Essai sur la stridulation des insectes, in het algemeen, na enkele 

 eigene, slechts bescheidene opmerkingen over de proeven op de 

 Gicaden in het bijzonder , ook in vivo , te hebben gedaan : « Il me 

 «parait, que Reaumur a parfaitement connu l'organe sonore 

 « de ces insectes. » Mij met dit gevoelen wel kunnende vereenigen , 

 raag ik hem, — met het oog op de vi'oeger of later na Reaumur 



1) Voor de Locustiden, als „trachées vésiculaires " , reeds in 1818 door 

 Marcel de Serres beschreven en afgebeeld. 



