204 STUDiëN OVER DB KLANK-ORGANEN, 



gedane ontdekkingen , — echter niet toegeven , wanneer hij vervolgt : 

 «que son Mémoire ne laisse rien à désirer, au moins d'important ». 



S o li er (1837). — Diens groote en schoone verhandeling , Olser- 

 vaflons sur Ie chant des Cigales, — in welke alleen het gemis 

 van bekendheid doorstraalt vooral met hetgeen na Reaumur over 

 dit onderwerp is gepubliceerd, — is misschien daarom des te 

 leerzamer en zelfstandiger, en behelst dan ook veel wetenswaardigs. 

 Zij sluit zich in wetenschappelijken zin eenigermate aan den arbeid 

 van Garusaan. Blijkbaar zonder dien te kennen, vereenigt Solier 

 hier zijne physiologische nasporingen met de anatomische, en ver- 

 bindt hij zijne waarnemingen in de vrije natuur, — waarbij het 

 bespieden dezer insecten vele zorgen blijkt te vereischen, — met 

 het nemen van verscheidene vernuftige proeven op levend gevangen 

 voorwerpen. Oorspronkelijk , door eigen onderzoek , is ook hem de 

 hooge graad van ontwikkeling der ademhalings-organen opgevallen , 

 en ontdekte hij mede het bestaan van een der groote stigmata 

 (vermoedelijk het tweede). Voor het eerst eindelijk werd door hem 

 de aandacht gevestigd op den « schreeuw » van sommige Cicaden 

 (bepaald bij C. plebejd), als wel in klank, maar niet in oorsprong ^) 

 van haren « zang » te onderscheiden. Over het algemeen blijkt hij 

 insgelijks tot de gevolgtrekking over te hellen , m. i. juister of ten 

 minste omzichtiger, — in de aankondiging van zijn werk door zijn' 

 land- en tijdgenoot Goureau, — omschreven, dan in die van zijn ge- 

 leerden voorganger Garu s : «que l'air joue un grand rôle dans 

 «le chant de ces insectes». 



Landò is (18G7). — Deze geleerde schijnt weinig of geen kennis 

 te hebben gedragen van , noch de noodige aandacht te hebben ge- 

 schonken aan de litteratuur van den Gicaden-zang. De grondleggers 

 der verklaring daarvan heeft hij niet of slecht begrepen , en de latere 

 toehchtingen , vóór hem over haren samenhang met de ademhalings- 

 verrichting gegeven , zijn hem een gesloten boek gebleven. Solier 



1) Juist wegens den instrumentalen oorsprong ook van den „schreeuw", 

 stelt Solier dien op enkele plaatsen van zijn geschrift minder juist voor als 

 „une espèce d'expiration prolongée", dit edoch, naar ik meen, meer bij wijze 

 van vergelijking. 



