1)EN ZANG ÉN DËN SCHBEEUW Ì)ER CÎCADEN. 207 



G. Gariet (1877). — De omvangrijke memorie van dezen 

 Franschen Hoogleeraar, Sur r appareil musical de la Cigale, met 

 goede teekeningen voor C. pleheja opgehelderd, is veel vollediger 

 dan die van zijnen landgenoot Solier, op wiens arbeid hij blijk- 

 baar heeft voortgebouwd, doch met meer vrucht, dewijl hem ook 

 de verhandeling van Garus niet onbekend was gebleven. Landois 

 echter schijnt hij niet te hebben gekend. Zonder met een woord 

 van diens cc Schrill-theorie » gewag te maken , omhelst ook hij in 

 de hoofdzaak de leer van Reaumur. «La timbale est Ie corps 

 vibrant » , doch hij voegt daarbij , op voetspoor van Carus en 

 Solier : « elle ébranle l'air et les membranes voisines. » Goed be- 

 kend met de stigmata van deze voorgangers, is het mij voor het 

 overige niet klaar, of hij de andere groote stigmata oorspronkelijk 

 heeft opgespoord, dan wel hen alleen bevestigt op het voetspoor van 

 Lepori of andere, echter door hem niet aangehaalde, schrijvers vóór hem. 



Na een instrumentje, uit in elkaar geschoven, in- en uitsprin- 

 gende , stalen veeren bestaande , te hebben uitgedacht , in den geest 

 van « Ie cri-cri » , eene Fransche soort kinderspeelgoed (?) , en 

 daarmede de tamboerijn-uitslagen en trillingen te hebben nage- 

 bootst , begrijp ik niet , hoe hij , op eene andere plaats , de muziek- 

 holten, in haar geheel beschouwd, kan vergelijken met een 

 gewonen trommel, waarvan de beide tamboerijns de twee trom- 

 melvellen voorstellen. Bij een' trommel toch behooren losse trom- 



Natuurkunde van de Koninklijke Akademie van Wetenschappen (zie proces-verbaal 

 der zitting van 25 Januari 1873) luidende: „Spreker handelt over de muziek- 

 „ toestellen der zang-insecten, met bijzondere aanwijzing van dat der Cicadae , 

 „ ter bevestiging vau Reaumur's theorie tegen den twijfel daarover ingebracht 

 „ door Landois ". En later , meer in het breede , in eene der wintervergaderingeu 

 van de Nederl. Entomologische Vereeniging (zie Verslag van 19 December 1874 , 

 TijdscJir. voor Entomologie, dl. XVIII blz. LXXXl). Daarin komt een kort résumé voor 

 over mijne toen ter bezichtiging gestelde gewone en microscopische praeparaten 

 der deelen van het muziek-apparaat der Cicaden , met inbegrip van de stigmata , 

 en over den zakelijken inhoud dezer „Studiën", toen reeds voor ons Tijdschrift 

 toegezegd, en kan men de volgende uitspraak opgeteekend vinden: „Spreker 

 „voert verschillende bewijzen aan, onder anderen aan Solier ontleend", — des- 

 tijds was ik nog altijd zoekende naar een exemplaar der Analehten van Carus, — 

 „ waardoor hij het eene groote dwaling meent te mogen noemen van Landois , 

 „om, ter wille van zijn Schrill-stigma , de muzikale waarde van al de overige 

 „ Eéaumur'sche organen te ontkennen ". 



