208 STUDlëN OVEK ÜB KLANK-OBGANEN , 



melstokken , en Gariet zelf kent en beschrijft de muziekspieren te 

 juist, om te mogen verondei'stellen , dat deze als zoodanig op de 

 tamboerijns zouden inwerken! 



Deze vergelijking intusschen vooropgesteld zijnde, is het mij nog 

 meer onverklaarbaar, hoe hij, in zijne «Théorie du chant» p. 

 33 , beweren kan : « que l'appareil musical de la Cigale contient 

 tous les éléments , qui existent dans l'appareil de phonation des 

 animaux supérieurs ». In een gewonen trommel toch zijn zeker 

 al de elementen tot stemvorming niet opgesloten ! Misschien heeft 

 hij hier het « klingende Athemholen » van Garus misverstaan. In 

 elk geval heeft hij hier de larynx van Landois niet op het oog, 

 want de functie der groote stigmata beschouwt hij als eene meer 

 ondergeschikte, slechts met die der hibae EustacJdanae te verge- 

 lijken (zie hiervoren blz. 198). 



Het beste deel van zijn werk wordt m. i, gevonden in zijne 

 ontleedkundige beschrijvingen der verschillende samenstellende deelen 

 van het klank-apparaat. Intusschen zondigt ook dit door te groote 

 uitvoerigheid en vooral door zijne nieuwe Grieksche nomenclatuur, 

 voor andere goede oude benamingen in de plaats gesteld. 



Gariet' s hoofdverdienste schijnt mij te zijn gelegen in zijne ontdek- 

 king, aan eender h u 1 p-organen gedaan , t. w. in die der spanners 

 van het gele vlies, trouwens, volgens zijne eigen eerlijke mede- 

 deeling, reeds veel vroeger door zijn' landgenoot Dugès voorbereid ^). 



Aan den bovenrand namelijk der tamboerijn ontspringt een klein 

 spiertje, ongeveer 2 à 3 millim. lang en 1 millim. (!) breed, dat 

 schuin benedenwaarts , langs de onderzijde van het stigma van 

 Garus verloopt en zich , — ook door tusschenkomst van een (zeker 

 microscopisch) « peesje » en « peesplaatje » , — inplant aan eene 

 « apophyse » der buitenzijde van het gele vlies , dat daardoor bij 

 het zingen in een hoogeren graad van spanning zou worden ge- 

 bracht; hij noemt dit spiertje diensvolgens »Ie muscle tenseur 

 de la membrane plissée». 



1) Diig'ès zou dit spiertje, uaar hij veronderstelt, misscliien wel gezien, 

 doch het als „muscle tenseur de la timbale" verkeerd geduid hebben. {Traité de 

 pkysiologie comparée^ t. II, 1838). 



