DEN ZANG BN DEN SCHUBEÜW DER CICADEN. 209 



Op de mifldellijn tusschen de beide gele vliesjes komt ter weers- 

 zijde, met elkaar parallel loopende, nog een dergelijk dwerg-spiertj e 

 voor , (de muscle st e r n o - e n t o g a s t r i q u e ». Van het sternum 

 aan den metathorax-rand ])egeeft het zich naar het entogaster , 

 onder zijdelingsche aanhechting aan het gele vlies, dat er bij de 

 spier-contractie door geplooid, bij de spier-relaxatie (?) door ge- 

 spannen zou worden, terwijl eene tweede werking er van zou be- 

 staan, door het bewegelijk abdomen tot den thorax te doen naderen , 

 bij de schommelingen, die gedurende den zang aan het achterlijf 

 worden waargenomen, 



Aans:ezien ik deze «Mémoire» van Gariet eerst in den laatsten 

 tijd voor mijne studiën heb kunnen raadplegen, kan ik deze zijne 

 ontdekkingen door eigen aanschouwing niet bevestigen. Aan mijne 

 tot hiertoe gemaakte, thans drooge, praeparaten is het mij niet 

 gelukt, eenig spoor dezer spiertjes te herkennen. Zijn het wel wille- 

 keurige spieren of slechts bandachtige verbindingsvliezen'? Voor 

 één er van nogtans getuigt Gariet, dat het «fibres striées» (is 

 dit = dwars-gestreept ?) bezit; daar hij voor de vezelen der groote 

 muziekspier dezelfde uitdrukking bezigt, geloof ik wel het eerste 

 te mogen aannemen. 



P. Mayer. — Mede eerst onlangs had ik het voorrecht, kennis te 

 maken met de hoogst wetenschappelijke, anatomisch en physiolo- 

 gisch belangrijke, bijdrage over het « Ton-apparat der Gicaden », 

 van dezen, naar men weet, te Napels gevestigden Hoogduitschen 

 geleerde. Op eene zelfstandige en eigene wijze heeft Mayer een 

 nauwkeurig nieuw onderzoek bewerkstelligd van de structuur, 

 alsmede van de textuur der klank-organen , daarbij zijne bijzondere 

 aandacht schenkende aan de onderscheidene stigmata in hunne 

 verschillende plaatsing , de laatste vooral door recht instructieve sche- 

 matische teekeningen (voor Cicada Orni) opgehelderd. Insgelijks ver- 

 dient, onder de door hem verrichte experimenteele nasporingen, 

 zijne proef met doorklieving der muziekspieren bij levende Gicaden , 

 bovenvermeld, als hoogst bewijskrachtig te worden geprezen voor 

 de theorie van Reaumur, die insgelijks door hem, tegen Landois, 



met nadruk wordt voorgestaan. 



14 



