LEPIDOPTEROLÜGISCHE FRAGMENTEN. 117 



vlinder eenigszins van tint; het geel is okerkleurig- , zooals op de 

 afbeelding bij Stoll, of meer citroenkleurig, soms ook goudgeel, 

 naar Prof. Weyenbergh. De soort behoort lot de familie der Sa- 

 turnina; zij is ook in Noord- Amerika niet ongewoon. 



Sn. 



III. 10 BURMEISTERI Weyenb. 



Op eene doornige heggestruik met glanzig groene bladeren, eene 

 soort van Liguster, vond ik te Cordova in 't begin van October 

 een geheel nest met rupsen, die toen juist in de tweede vervel- 

 ling zaten en ongeveer 2,5 à 3 centim. lang waren. Zij waren 

 toen zwart van kleur, met haarachtige aanhangsels op de huid, 

 welke ook andere soorten van het geslacht lo vertoonen. Bij vol- 

 gende vervellingen werd de kleur allengs iets lichter, en spoedig 

 werd zelfs het sexueel verschil der aanstaande vlinders aan de 

 grootte en de kleur zichtbaar; de rupsen toch, welke later wijfjes 

 zouden leveren, waren grooter en lichter van kleur. De derde 

 vervelling had half October en de vierde in 't eind van October 

 plaats, en wel op de gewone wijze. Volwassen is de lengte der 

 grootste rupsen ongeveer 7 centim. De afgebeelde rups (fig. 5) 

 is eene vrouwelijke. Kop en borstpooten zijn donkerbruin , de 

 buikpooten lichtbruin , de buikvlakte vaal , de rugslreep smal en 

 geel; een gele smalle band bevindt zich ook terzijde boven de 

 pooten. Overigens is de gelicele rups vuilgeel gevlekt op olijf- 

 groenen grond; de vlekjes en de afwisselingen daartusschen zijn 

 echter zoo klein , dat men bijna van gestippeld kan spreken. De 

 grootere, vrouwelijke rupsen zijn meer grijs; de kleinere in hoofd- 

 tint meer zwart. 



Op elk segment staan zes zwarte haren of eenigszins kamvor- 

 mige borstels, een paar op den rug en een paar aan elke zijde; 

 die op den rug zijn het langst; vooral aan de beide eerste ringen 

 zijn zij zeer lang en steken daar voor den kop uit, 



