LEPIDOPTEEOLOGISCHE TKAGMENTEIf. 119 



bijna tot onderen doorloopt en waarin somtijds een paar licht- 

 blauwe veegjes te zien zijn. De iris, — om mij bij het beeld 

 van een oog te houden, — is donkerbruin en breed, omgeven 

 door een smal fluweelzwart randje, dat bijna cirkelvormig is, 

 terwijl de pupil meer den eivorm heeft. Om dit zwarte bandje 

 staat nog een lichtgeel randje. Onder (achter) het pauwoog zijn 

 dé vleugeladeren geel. 



De onderzijde der voorvleugels is vuil bruinrood, buitenwaarts 

 donkerder en met eene donkere golflijn. Het op de bovenzijde zicht- 

 bare witte vlekje of maantje staat hier midden in een fluweel- 

 zwart oog. De onderzijde der achtervleugels is veel grauwer en 

 vertoont buitenwaarts twee golflijnen, de binnenste iets donkerder 

 dan de buitenste; hier is de grauwe kleur ook veel gelijker dan 

 die der voorvleugels. In het midden staat een wit vlekje, gelijk 

 aan dat van de bovenzijde der voorvleugels; het bevindt zich juist 

 ter plaatse waar aan de bovenzijde het kleine witte randje om de 

 pupil is gelegen. 



Vlucht 7 centim. 



Variëteiten heb ik niet gevonden. 



PI. 3, fig. 5. de rups op de voedingsplant. 



» 6. het spinsel, ontdaan van de bladeren waarmede 



het bekleed was. 

 )) 7. de pop. 

 )) 4, » 1. de vlinder <?. 



Aanteekening. Ik ben niet genoeg met de talrijke Amerikaansche 

 soorten van het Saturninen-genus Io Boisd. {HypercJnria Hübn.) 

 bekend, om te kunnen beslissen of deze soort inderdaad nog on- 

 beschreven is, te meer daar Prof. Weyenbergh zijne afbeelding 

 van den vlinder niet gekleurd heeft. Eene monographie van het 

 genus gaf Boisduval in de Ann. de la Soc. Ent. Beige., 1875. 



Sn. 



