102 P. C. T. SNELLEN. EENIGE AANTEEKENINGEN 
heeft gegeven, de onderscheidene lokale vormen als specifiek ver- 
schillende te beschouwen, is niet te verwonderen, vooral omdat 
men de hoofdverschillen in de wilte binnenrandsstrepen der ach- 
tervleugels gelegen, dadelijk bemerkt, doeh wie, zooals ik, gele- 
genheid heeft gehad om honderde exemplaren van Æadamanthus 
(althans mannelijke, wijfjes zijn veel zeldzamer) in het Leidsch 
Museum en in verschillende Nederlandsche collectiën te vergelijken , 
ziet ook al zeer spoedig dat alle vormen duidelijk en hoogst ge- 
leidelijk in elkander overgaan. Men kan ze dan ook gemakkelijk 
als volet rangschikken, Ik moet echter opmerken dat ik thans 
niet van alle variëteiten wijfjes voor mij heb en dat dus onder- 
staande karakteristiek alleen voor de mannen geldt Aan de wijf jes 
der verschillende variëteiten is het gemakkelijk te zien dat zij bij- 
een behooren. 
1 Witte strepen bij den binnenrand der achter- 
vleugels ten getale van zes, in de cellen 
4 a—c, 2 en 3 !), naauwelijks door het don- 
kere aderbeloop gescheiden, die in cel 14 en 14 
den staarthoek bereikende. Vele lichte stippen 
langs den achterrand der vleugels, die der 
voorvleugels grootendeels wit. Aan den wortel 
van cel 3 der voorvleugels eene groote witte 
vlek, 70—75 mm. (&) . . . . . . . Var. A. Ramsayi 
Moore, 
Lep. Ind. I. p. 111 
pl. 39 fig. 1, 1a dg 
(Nepaul, Sikkim), 
2 Witte strepen bij den binnenrand der achter- 
vleugels ten getale van vier of vijf, in de 
cellen 14—c (en 2), door duidelijke donkere 
lijnen gescheiden, die in cel 14 en 14 onge- 
veer den staarthoek bereikende. Vele lichte 
stippen langs den achterrand der vleugels, 
1) De streep in cel fe is dubbel. 
