evi VERSLAG. 



Den Haag, voor 20 Juni 1896. 

 Zeer waarde vrienden en studiegenooten ! 



Wanneer er soms weder eens een litterator optrad , om eene 

 poëtische redevoering te schrijven : « de Senectute » , dan zou hij 

 niet moeten vergeten, de beteekenis van het prozaïsche: 



cc Ik lüil wel , maar kan niet ! » — 

 aan den ouden dag verbonden , in het licht te stellen. 



Dit kernachtig adagio is thans van toepassing op mijne gedwongen 

 absentie van heden in een hoog geschatten kring, in welken ik 

 zoo lange jaren het voorrecht heb gehad, nagenoeg altijd present 

 te zijn geweest en zooveel waar levensgenot te hebben gesmaakt. 



Ook zonder U de lichamelijke en huishoudelijke bezwaren , die 

 mij weerhielden, nader te ontvouwen, zult Ge, ik weet het. Uw 

 ouden « Generaal » op zijn woord gelooven , dat hij tot veront- 

 schuldiging zijner personeele afwezigheid, het «non possumus», 

 moet aanvoeren. 



En desniettemin wil hij , toch in Uwl. midden vei'keeren en in 

 gedachten , met Ü ons geliefd entomologisch « hobby-horse » be- 

 rijden, al zij het, helaas! slechts in levendige herinnering aan tal 

 van leerrijke vergaderingen , vrolijke diners en onvergetelijke exchrsies 

 door dik en door dun, op soms onbegaanbare, soms zelfs raadsel- 

 achtige wegen. 



Doch waartoe deze ontboezeming? 



In mij ontstond , ter gelegenheid van mijn gemotiveerd uittreden 

 uit het Bestuur, de aandrang, om U allen recht hartelijk dank 

 te zeggen, voor het vertrouwen mij zoo vele jaren geschonken; 

 en dien niet minder toe te brengen aan onzen hooggewaardeerden 

 Voorzitter en de overige Bestuursleden , voor hunne altijd door 

 eensgezindheid uitmuntende samenwerking. 



In het algemeen ook, en in tegenstelling met hetgeen in de 

 groote maatschappij omgaat , heb ik mij steeds verheugd in de 

 merkwaardige Eendracht welke ons Genootschap kenmerkt! 



Ik herinner mij niet , daarin ooit disharmonie , of althans wan- 

 klank van beteekenis te hebben bijgewoond. 



