82 MACROLEPIDOPTEUA. 



talrijk dan op de in de buurt staande eiken. Ik heb ook verschei- 

 dene dezer rupsen verder met berk gekweekt. 



Nudarla senex H. Een wijfje dezer soort te Gulpen, 27 Juli 

 '1894. Nieuw voor Limburg. 



Lithosia plumheola H. Ik ving twee exemplaren te Houlhem , 

 in Juli 1893, de heer de Vries drie exemplaren te Gulpen in Juli 

 1894. De soort komt onder den naam L. lurideola Zinck. voor 

 op een der lijsten van Maurissen (^); daar evenwel de soorten 

 van het genus Lithosia vroeger nog wel eens met elkander ver- 

 ward werden , kan het geen kwaad , deze steeds zeldzame soort 

 nog eens uitdrukkelijk voor Limburg te vermelden. 



LitJiosla complaiia L. Verscheidene exemplaren op « smeer» te Oister- 

 wijk. Ik kweekte de soort ook uit eene rups, te tlouthem gevonden ; 

 daar ik geen korstmos aan den struik, een hazelaar, kon ont- 

 dekken , gaf ik het dier eenige bladeren van deze plant. De rups 

 at er wel van , doch niet met graagte en leverde een kleinen 

 vlinder. 



* Lithosia muscerda Hfn. Een zonderling exemplaar, zonder een 

 spoor der voor deze soort anders zoo kenmerkende vlekken, te 

 Oisterwijk op 31 JuU 1895. {"-) 



* Ärctia vlllica L. Het door mij op den Pietersberg gevangen 

 wijfje legde een vijftigtal eieren; de rupsen waren, toen zij overwin- 

 terden, ongeveer 25 in.m. lang. Daar het in de eerste dagen van 

 Januari bleek , dat er verscheidene gestorven waren , plaatste ik 

 de twintig overgebleven dieren in de warmte, hen van tijd tot 

 tijd besproeiend. Zij zogen het water gretig op en begonnen na 

 drie à vier dagen weder te eten. In het begin van Februari waren 

 bijna alle exemplaren voor het laatst verveld (^). Ik voerde hun 

 toen eerst andijvie, later paardebloem. Ten slotte kwam er veel 

 sterfte in het broedsel , daar de meeste rupsen niet meer aten en 



(1) T. V. E. Dl. IX , p. 175. 



(2) Dit, eu enkele andere afwijkende exemplaren van verschillende vliuder- 

 soorteu zullen eerlang in dit tijdschrift worden afgebeeld en nader beschreven. 



(3) Volgens Sepp , Dl. I , vervelt deze soort nog maar eenmaal na den winter, 

 wat dan in het geheel de achtste vervelling zou zijn. 



