MACROLEPIDOPTEBÀ. 83 



indroogden. Ik verkreeg slechts vier gave vlinders. De heer Galand , 

 wien ik zes jonge rupsen afstond , verkreeg er twee. De imagines 

 verschenen van einde Maart tot begin Mei. 



* Arctia russnla L. Zie verslag der vergadering te Leiden op 19 

 Januari 1896, De overwinterende rupsen waren ongeveer 10 mm. 

 lang. Ik behandelde haar evenals de voorgaande soort; zij groeiden 

 vrij snel en leverden de vlinders in het laatst van Maart en in A.pril. 



Porthesia clirysorrhoea L. en 



Porthesia similis Fuessl. [aurißua F.). De eerstgenoemde soort , die 

 vroeger binnen Amsterdam zeer schadelijk was , is daar thans ver- 

 dwenen. Zonder twijfel is zij uitgeroeid door het stelselmatig wegknippen 

 der rupsennesten , die in den winter zoo buitengewoon gemakkelijk 

 zichtbaar zijn. Het komt mij voor, dat daarentegen de andere soort 

 hier in de laatste jaren nog algemeener is dan vroeger. Hoewel zij 

 door hare andere wijze van overwintering, in afzonderlijke spin- 

 seltjes (waarvan men er meestal eenige bijeen vindt) in de schors- 

 reten, veel moeilijker dan hare tweelingsoort te vervolgen is, 

 worden er toch pogingen ter verdelging aangewend , door de boomen 

 in den winter met harde bezems at te schrobben. 



* Bombyx lanestris L. De door mij te Bemeten (Zuid-Limburg) 

 gevangen rups is als pop overwinterd. De vlinder, een mannetje, 

 verscheen op 10 April. B. laiiestris overwintert soms verscheidene 

 malen , voordat zij uitkomt. Daar deze soort in vele jaren niet 

 gevangen was en wij voor Limburg niet anders kennen dan de 

 mededeeling van Maurissen ^), dat de heer Maassen haar te Vaals 

 en Simpelveld gevonden had, meende ik het niet van belang 

 ontbloot , deze vondst te vermelden. 



Boììibyx qiiercus L. Verscheidene door den heer de Vries en mij in 

 1894 en 1895 gevangen en gekweekte manlijke exemplaren, van 

 Zuid-Limburg atkomstig, zijn gekenmerkt door eene b ree de, 

 gele dwarsstreep en van daaruit zich builenwaarts verbreidende 

 gele bestuiving op voor- en achtervleugels. Op de laatste is het 

 heldere , effen geel bij sommige exemplaren zóó breed , dat er 



(1) T. V. E. Dl. XIII, p 127. 



