115 



BlJDPiAGEÏ TOT DE REPÎS DER VIJiSDES 

 VAS BET SUIKERRIET, 



DOOR 



J. ». KOBlJ§. 



I. Discopliora Celinde Stoll. 



(PI. 3, fig. d— 5.) 



De rupsen van bovengenoemden vlinder behooren almede tot 

 de grootste, die ik op het suikerriet aantrof, In volwassen toestand 

 zijn zij 6 — 7, soms 9 cM. lang, sterk behaard en dadelijk te 

 herkennen aan eene vrij breede (1| niM.), witte langsstreep over 

 den rug en eene eigenaardige beharing. 



Het zijn de eenige hier in aanmerking komende rupsen , waarvan 

 het mij tot nu toe bekend geworden is, dat zij gezellig leven. 

 Als zij vreten, blijven zij dicht bij elkander, soms zoo dicht, dat 

 de rupsen-lichamen als het ware ééne massa vormen. Zij beginnen 

 eerst tegen den avond met haar vernielingswerk en men vindt ze , 

 tenzij bij bedekte lucht, zelden na zeven uur 's ochtends vreten. 

 In gevangenschap doen zij dit langer, maar ook daar wordt huar 

 het licht overdag te schel en verschuilen zij zich. 



Aan het te veld staande riet vindt men ze dan dicht bij elkander 

 gezeten tusschen stengel en bladscheede. Van tijd tot tijd vreten 

 zij zelfs de middennerf der bladen, die door andere rupsen 

 wordt versmaad. 



De kop van de rups (zie fig. 1) is van boven bruinachtig met 

 kleine zwarte puntjes en heeft in het midden eene driehoekige 

 witte vlek, die naar weerszijden in eene gebogen witte lijn uitloopt; 

 de omgeving der kaken is zwart met lichtere vlekken. 



De witte rugstreep is behaard en aan weerszijden begrensd door 



Tijdsc/ir. V. Eniom. XXXIX. 9 



