DEB VIJANDEN VAN UET SUIKEKBIET. 119 



vertoonen de cellen 2 tot 4 dergelijke vlekken , cel 5 twee , cel 6 

 drie. Op de voorvleugels vindt men langs den achterrand dezelfde 

 vlekken als bij het mannetje, maar grooter en lichter gekleurd; 

 bovendien ziet men er eene bruingele figuur op, die bij eenaantal 

 exemplaren aan een hoorn des overvloeds doet denken ; de punt 

 ligt in den voorrand, dicht bij het lichaam ; halverwege dezen rand , 

 nadat ze voortdurend breeder geworden is, buigt de figuur naar 

 beneden, nog steeds in breedte toenemende en eindigt bij ader 2; 

 tusschen ader 2 en 4 is de vlek van binnen zwarf ; bij andere 

 exemplaren is in cel 2 en 3 de samenhang der figuur met de rest 

 verbroken en vindt men hier een paar bruingele vlekken. 



De teekening van de onderzijde der vleugels is bij het wijfje 

 dezelfde als bij het mannetje, de oogvlekken zijn op dezelfde wijze 

 geplaatst , maar de kleuren zijn veel lichter en het paars ontbreekt. 

 Het wijfje legt dicht bij elkander een aantal glanzig lichtgele 

 eieren van ruim 1 mM. middenlijn. De hieruit te voorschijn komende 

 rupsjes zijn lang behaard en gelijken zeer weinig op de volwassen 

 dieren. Zij hebben een behaarden, glanzig zwarten kop, de eerste 

 lichaamsring is licht geelbruin glanzig met een paar behaarde zwarte 

 vlekjes; de volgende ringen allen lichtbruin, met vier zwarte 

 vlekken op den rug van eiken ring, twee grootere voor, twee 

 kleinere achter; soms vloeien de beide voorste vlekken samen. 



In alle vlekken zijn kleine uitsteekseltjes , die een haar dragen; 

 op de achterste ringen worden deze uitsteekseltjes voortdurend 

 grooter, op den laatsten ring zijn twee veel grootere met een 

 aantal haren. Langs de zijden vindt men eene enkele rij haren, 

 op eiken ring één. 



De omgeving der zwartgeringde voorpooten is donker gevlekt, 

 de pooten zelf zijn behaard. 



Na eene vervelling hadden van de 20 rupsen er 6 roode 

 en 14 zwarte koppen. Ik hield deze afzonderlijk om te zien of uit 

 eene der beide soorten zich mannetjes, uit de andere zich wijfjes 

 zouden ontwikkelen. In teekening verschilden zij verder niet van 

 elkaar. Wel weken zij iets van den vorigen toestand af; de zwarte 

 vlekken op de ringen waren meestal tot twee dwarsringen samen 



