120 (j. D. KOBUsì. 33IJDRAGBN TOT DE KE^•NIS 



gevloeid , waar tusschen een paar kleine zwarte vlekjes te zien 

 zijn. De eerste ring is tot 5 mM. lang zwart behaard. De achterste 

 uitsteeksels zijn zwart; de zijden van het lichaam grijs, de koppen 

 zwart behaard. Boven de biükpooten vindt men een bruin vlekje. 

 In dit stadium bereiken de rupsen eene lengte van ongeveer 12 mM. 

 en vervellen dan voor de tweede maal , waarbij ze vrijwel dezelfde 

 teekening behouden. Men bemerkt evenwel een begin van eene, 

 uit zwarte puntjes bestaande, rugstreep en eene tweede dwarsiij 

 haren op elk lid; de achterste uitsteeksels zijn donkerbruin; het 

 aantal haren en haarrijen, ook de lengte der haren nemen toe, 

 eveneens het aantal zwarte stipjes en vlekjes. Na eenige dagen 

 hebben de dieren de dubbele lengte bereikt en vervellen dan wederom , 

 waarbij ze in eens van uiterlijk veranderen en veel meer op de 

 volwassen rupsen gaan gelijken. Alle haren behalve van den kop 

 en de beide uitsteeksels zijn grijs. De zwarte vlekken of dwarsbanden 

 op de ringen zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor een 

 zeer groot aantal kleine zwarte vlekjes en teekeningen. Op het 

 midden van eiken ring vindt men eenige witte vlekjes , die ge- 

 zamenlijk eene witte rugstreep vormen , aan weerszijden zijn de 

 roode vlekken opgetreden, die ik bij de volwassen rups beschreef. 

 De achterste uitsteeksels zijn roodbruin. Tot nu toe waren de beide 

 groepen steeds te onderscheiden geweest aan de zwarte of roode 

 koppen , maar na de vierde vervelling , waarbij de rupsen ongeveer 

 5 cM. lang zijn , verdween dit verschil en geleken de rupsen 

 geheel op elkander. 



In deze laatste periode hebben de rupsen zeer veel voedsel 

 noodig; twee volwassen exemplaren vreten een rietblad van ± 350 cM. 

 per dag op en eene rietplant , die door eene school dezer rupsen 

 aangetast wordt, is in een paar dagen geheel kaal gevreten. 



Hoewel de rups sterk behaard is , kan men ze gerust in de 

 hand nemen, zonder dat men bevreest behoeft te zijn, dat men 

 last van jeukte krijgt, zooals bij andere beltaarde rupsen. Ik 

 kweekte een groot aantal dezer rupsen, die op enkele tijden van 

 het jaar de algemeenste soort was, welke in de omstreken van 

 Pasaroean op het suikerriet voorkwam. 



