126 (J. D. KOBUS). BIJDRAOBN TOT DE KENNIS 



dus, afwisseling genoeg. Van alle andere rupsen die ik kweekte, 

 tot meer dan twintig vlindersoorten behoorende en verre over de 

 drie honderd exemplaren tellende, waren er nog slechts drie, die 

 ook in vrij sterke mate door sluipwespen gedood werden. De kleinste 

 rupsen, die ik kreeg, wai'en 2| à 3 cM. lang,- platter dan rupsen 

 gewoonlijk zijn en van voren breeder dan van adderen ; zij waren 

 grijswit met eene vrij groote zwarte vlek op den rug van eiken 

 ring en een aantal zwarte puntjes, streepjes en vlekjes over het 

 geheele lichaam verspreid: aan de zijden waren enkele gele vlekken ; 

 de onderkant van den laatsten ring was zwart , kop en voorpooten 

 roodbruin en wit behaard. Boven de pooten liep eene geelgroene 

 langsstreep. Op den kop vond men een' zwarten , wit geranden 

 driehoek en eenige witte haren ; op de ringen een zestal glinsterende 

 knobbeltjes, op elk waarvan een aantal puntjes te zien zijn, die 

 één of twee haren dragen. 



De meeste haren zijn wit met zwarte punten, alleen op de 

 voorste en de beide achterste ringen zijn eenige zwarte haren en 

 bovendien nog op eiken ring van den vierden tot den twaalfden 

 aan weerszijden één zwart haar. Na eene vervelling vindt men 

 over het midden van eiken ring een breeden zwarten band; 

 ook tusschen de ringen is de rups zwart en in de grijswitte 

 grondkleur ziet men bovendien nog eenige zwarte stipjes. De 

 haardragende uitsteekseltjes , die in het vorige stadium samen- 

 vloeiden en een glinsterend knobbeltje vormden, zijn nu geïsoleerd, 

 behalve op de voorste ringen. De beharing is verder als voren , 

 maar de witte haren hebben geene zwarte punten. 



Aan de basis der voorpooten vindt men eene zwarte vlek met 

 een bundel witte haartjes (zie fig. 1). Bij een schok of bij aan- 

 raking richt zich de rups van voren en achteren op , zoodat alleen 

 het middengedeelte op het blad blijft. 



Na nog eene vervelling is de rups van boven zeer lichtgroen, 

 bijna wit van kleur, naar de zijden toe wordt zij langzamerhand 

 iets donkerder tot aan de v>^itte zijstreep; midden op den rug is 

 eene zeer flauwe langsstreep zichtbaar terwijl de achterzijde der 

 ringen geel van tint is. De openingen der trachéen, die in den 



