146 (p. e. T. snellen), eeniqe opmeek, ovbe de 



genus ook mogen hebben (men denke slechts aan CaradrinaTreitschke, 

 zie Schmett von Europa V, 2 p. 246 en vergelijke de pedante, 

 door Lederer wel vermelde maar niet aangenomen correctie (zie 

 Noct. Eur. p 132, Noot). Daarom mogen zij, behalve uit piëteit 

 — die echter nooit in eene soort van fetisch-vereering mag ont- 

 aarden — , ook gemakshalve worden behouden. 



Dr. Aurivillius stelt ook , 1. c , de zeer juiste opmerking van 

 Dr. Seydlitz over het typenstelsel ter zijde , en wel om reden , dat 

 bij dat stelsel niet van natuurlijke genera sprake is. Doch dit is 

 meestal niet juist, de «typisten» pretendeeren niet alleen in hunne 

 genera groepen van soorten tot vergemakkelijking der studie te 

 construeeren , maar natuurlijke bijeenvoegingen, als het ware voor- 

 beelden van de ontwikkeling der schepping. In dit geheele typen- 

 stelsel ligt eigenlijk , misschien onbewust , een streven om zich 

 door hetzelve van eene ernstige, grondige studie te ontslaan en 

 de zaak «gemakkelijk» te maken. Het onvermijdelijke resultaat zou 

 echter zijn , dat de Entomologie verlaagd werd tot eene soort van 

 « sport » een kinderachtig tijdverdrijf. Er moest bij genera van geene 

 typische soorten sprake zijn, wel van die, welke de door den 

 auteur gestelde kenmerken min of meer volledig bezitten. Niet 

 eene eigendunkelijke vergelijking met eene meestal willekeurig ge- 

 nomen soort (daar veelal door den auteur geene « typische soort » 

 wordt aangeduid), maar eene grondige toetsing aan de beschrijving 

 bepaalt de plaats in het systeem. 



Van de op Lederer volgende schrijvers hebben von Heinemann, 

 in zijne Schmetterlinge Deutschlands, I p. 488 en ik. Vlinders 

 van Nederland, Macrolepidoptera p. 407, Lederer gevolgd en zijne 

 hoofdkenmerken vermeld. Alleen hebben wij beiden, als genus 

 Aplecta (zie v. Hein, 1. c. p. 333 en Snellen, p. 351), eenige 

 soorten van Agrotis afgescheiden; ik buitendien, Guenée volgende, 

 iSoct. Puiris L., als genus Axylia. Ik moet echter erkennen dat 

 zoomin Aplecta als Axylia zich in eene algemeene erkenning mogen 

 verheugen en dat zij , ook wel bezien , zwakke genera zijn en 

 blijven, zoogenaamde: «Gefühls-Genera». Maar, zooals Brenske, 

 in de Entom. Nachrichte, deel 20 (1894) p. 180, teregt opmerkt: 



