IN ALTER UND NEUER ZEIT. 107 



1877, nadat door de onderzoekingen van Lespès reeds elf jaren te 

 voren en die van Moggridge nog vier jaren vroeger uitgemaakt was , 

 dat twee Zuid-Europeesche mierensoorten {Apïiaenog aster structor en 

 harbara) in hare nesten een groeten voorraad van koren en andere 

 zaden aanleggen. Het is niet aan te nemen , dat dit aan Taschenberg 

 onbekend was gebleven , te minder wijl ook Dr. Forel , uit wiens 

 geschriften hij zijne mededeelingen over de Europeesche mieren 

 vooral schijnt te hebben geput , de genoemde soorten in zijne « Fourmis 

 de la Suisse y> vermeldt. En niettegenstaande Taschenberg het bijeen- 

 brengen van wintervoorraad door de mieren ten stelligste ontkent, 

 bespreekt hij eenige bladzijden verder de akkerbouwende mier van 

 Texas {Pogonomi/rmus harhatus) en vermeldt daarbij alle bijzonder- 

 heden , als de graanschuren , den voorraad , het in de zon droegen 

 van vochtig graan , enz. Inderdaad eene zonderlinge tegenstrijdigheid 

 bij een' schrijver als Taschenberg, 



Het feit der graanoogstende mieren werd , na zooveel tegenkanting , 

 wederom in een helder daglicht gesteld door de belangrijke onder- 

 zoekingen van Lespès , Moggridge en Forel voor de Europeesche 

 mieren en van Dr. Gideon Lincecum voor de akkerbouwende mieren 

 van Noord-Amerika. De laatsten brengen de zaadkorrels eener 

 geliefkoosde grassoort nabij den ingang van haar nest ; de plantjes 

 groeien daar op en later worden dan de nieuwe zaadkorrels regel- 

 recht geoogst. Ook Darwin deelde zulks mede in de Linnean Society. 



Hoe het mogelijk is , dat het aan de graanoogstende mieren gelukt, 

 de zaadkorrels, die zij als wintervoorraad verzamelen, tegen ont- 

 kiemen te bewaren, is grootendeels nog onopgehelderd. Het was 

 den ouden reeds bekend, dat zij het ontkiemende gedeelte afknaagden ; 

 doch vreemder is het, volgens Moggridge, dat de meeste korrels 

 geen neiging tot ontkiemen toonen , zoolang zij in de voorraad- 

 schuren liggen. Het vluchtige mierenzuur is het niet; wellicht 

 worden de gevonden korrels door de mier aangestoken. Mc Cook 

 meent, dat de droogte der voorraadkamers en het dikwijls omleggen 

 der korrels de oorzaak is. Aphaenog aster eet het liefst van den 

 voorraad, als in de kiemende zaadkorrel het zetmeel in suiker is 

 omgezet. 



