120 BIJDEAGE TOT DB KENNIS VAN DE 



van het eindlid der palpen wijkt Philona nog meer van Hypsa af 

 dan Agape, maar de blaasvormige verhevenheid in cel \a der 

 voorvleugels is aanwezig , en deze beschouw ik als een gewichtiger 

 kenmerk. 



1. Inops Butl. , Illustr. of typioal specimens, V, p. 42. pi. 87, 

 f. 6. — Walk., Cat, II, p. 457. 

 Cinerascens Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond. , 1877, p. 598, 

 pi. 59, f. 6, (is variëteit). 



Cinerascens Moore ondei^scheidt zich alleen door de witte grond- 

 kleur der achtervleugels, die bij den type okergeel zijn. Beiden 

 heb ik onderzocht en geen ander verschil kunnen vinden. 



De viltachtige vlek der achtervleugels is bij Inops slechts klein 

 en bleekgeel gekleurd. 



Deze soort komt, behalve in Indie en op Java, ook op Sumatra 

 en Nias voor (type en variëteit). 



Genus 5. NEOCHERA Hühner, Verz. 



De mannelijke sprieten zijn bij Eugenia en Bhawana (de andere 

 soorten bezit ik niet) kort bewimperd en de viltvlek der achter- 

 vleugels is zwart. 



1. Eugenia Gram. , IV, p. 235 , pi. 398 M. — Snell. , Tijdschr, 

 V. Ent., XXII (1879), p. 78. 



De soort varieert. De type heeft zwartblauwe , witgeaderde voor- 

 vleugels en witte achtervleugels met grijs bestoven wortel en zeer 

 breeden, zwarten, wortelwaarts uitgeschulpten rand. Exemplaren 

 uit Birma (Rangoen) hebben lichtgrijze voorvleugels met witte 

 aderen; de achtervleugels zijn witter, zonder grijze bestuiving aan 

 den wortel en met losse , min of meer zuiver ovale zwarte vlekken 

 op den achterrand, in alle cellen, behalve in \a. Bij andere vooi'- 

 werpen, van Java en Celebes, zijn de voorvleugels donkergrijs en 

 de achtervleugels zooals bij de Birmasche exemplaren , doch de 

 zwarte vlekken zijn tot een wel niet veel breederen (bijna een vierde 

 der vleugelbreedte beslaanden) maar onafgebroken, binnenwaarts 



