130 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DB 



F. 



De soorten dezer afdeeling kunnen nog in twee groepen worden 

 verdeeld : 



1. Voorvleugels leemkleurig of grauwgeel met lichtere 



aderen en helderder (okergelen) zwartgestippelden 

 wortel. Achtervleugels helderder, okerkleurig geel 

 met zwarte vlekken 1. 



2. Voor- en achtervleugels okergeel , eveneens getint , 



althans op het aderbeloop der eersten , de zwart- 

 gestippelde wortel zelden iets helderder ; de achter- 

 vleugels zonder zwarte vlekken 2. 



1. 



43. Alciphron Cram., II, p. 58, pi. 133, f. E. — Moore, 

 Cat. Lep. E, I. Comp., II, p. 292, pi. 13, f. 6, 6a; 

 id.. Lep. of Ceylon, afl. VI (1882), p. 52, pl. 102, 

 f. 1, 1«, l. 

 Caricae Fabr., Ent. Syst., III, 2, p. 27. — Don., Lns. 

 of New Holland, pl. 39 , f. 2. — Hübn. , Exot. Sckmett. — 

 Boisd., J'oy. de V Astrol. , Lép., p. 248. — Piepers, 

 Tijdschr. v. Ent., XX (1877), p. 6. — Snell., id., 

 XXII (1879), p. 79 (variëteit). 



Alciphron is inderdaad de oudste naam voor deze soort. Ook op 

 Java komen exemplaren voor, bij welke de zwarte randvlekken der 

 achtervleugels ontbreken. De voor mij staande, ten deele gekweekte 

 exemplaren hebben van 50 — 60 mm. vlucht. Zij is wel eene der 

 meest voorkomende soorten van de subfamilie en over geheel Indie 

 en de eilanden van Zuid-Oost-Azie verbreid. 



14. Strig i venata Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, 

 p. 321. — Pl. 2, fig. 1. 



Deze nog niet afgebeelde soort is door den heer Butler, 1. c. , 

 duidelijk beschreven. Zij is grooter dan Alciphron (<? 68 , Î 71 mm.); 

 in het gele wortelveld der voorvleugels staan zeven zwarte stippen , 



