236 MIEREN EN BLADLUIZBN. 



teisterd, schade kan doen. A priori kan men daaromtrent niet 

 veel met zekerheid zeggen. Men zou kunnen redeneeren : de mieren 

 trekken een deel van het voedsel tot zich , dat de bladluizen anders 

 voor zichzelven bestemd hadden ; deze zullen daardoor verzwakken , 

 zich minder sterk voortplanten , en hierdoor zal een te groot aantal 

 bladluizen voorkomen worden. Maar men kan ook redeneeren als 

 volgt: de mieren zullen haar melkvee beschouwen als eene soort 

 van huisdieren; zij zullen liet beschermen tegen den aanval van 

 vijanden en op andere wijzen trachten te verplegen ; de bladluizen , 

 die een deel van het opgezogen voedsel weer aan de mieren moeten 

 afstaan , zullen zich schadeloos stellen , door voortdurend nieuwe 

 sappen op te zuigen ; elke bladluis zal dus aan de plant meer kwaad 

 doen , en het aantal dezer dieren zal eer grooter dan geringer worden 

 door de werking der mieren. De laatste redeneering heeft veel vóór ; 

 het laat zich zelfs verwachten , dat dieren , met zooveel verstand 

 begaafd als de mieren, voor de bladluizen zorg zullen dragen, 

 en dat zij ze als huisdieren zullen behandelen , te meer daar dit 

 van de verwante Lasius flavus bewezen is. Ook schijnt men wel 

 eens te hebben waargenomen , dat L. vìger bladluizen van de eene 

 naar de andere plant of tak overbracht, blijkbaar om aan deze 

 dieren nieuwe gelegenheid tot voeding te verschaiTen. 



Om in de bovengenoemde quaestio zekerheid te erlangen , besloot 

 ik eene vergelijkende proef te doen. Op een der proefvelden van 

 de Rijkslandbouwschool pootte ik een akker met groene Windsor 

 tuinboonen [Ficia Faba). Ik koos deze plant, omdat die vrij zeker 

 elk jaar meer of minder door bladluizen {^Aphis Papaverls F. = A. 

 Fabae Scop.) wordt aangetast. Ongeveer in het midden liet ik 

 enkele rijen boonen weg, om te zorgen, dat de stengels van beide 

 helften elkaar niet zouden aanraken. De grootste lengte van den akker 

 lag ongeveer van het Oosten naar het Westen , zoodat beide helften 

 van het in de lengte verdeelde stuk grond ten opzichte van de 

 zon gelijk bedeeld waren. Beide stukken werden daarop met eene 

 heining van ± 1 d.M. boven den grond uitstekende, goed aaneen- 

 sluitende planken omgeven. Door deze dagelijks of om den anderen 

 dag, al naar het vereischt werd, te teeren, werden de mieren óf 



