so DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 



twee familien, maar maakt onzes inziens niet eene familie op 

 zich zelf uit, gelijk de meening is van Dr, Flor; daartoe schijnt 

 ons het kenmerk van hel aanlal aderen in de membraan van te 

 geringe waarde. 



De Coreoden hebben over het algemeen een' slankeren vorm 

 dan de Schildwanlsen; hunne bekleeding is wel niet zoo hard 

 als bij dezen, maar toch harder en steviger dan die der Gap- 

 sinen. Hun kop is vierkant (van boven gezien) en draagt dan 

 de sprieten aan den voorrand, of hij is driehoekig, met de 

 sprieten op zijde. De basis van dezen is van boven zigtbaar; 

 zij zelven bestaan uit vier leedjes en zijn meestal op een voor- 

 uitspringend grondstuk ingeplant, boven de denkbeeldige lijn, 

 wier rigting wij zoo even opgegeven hebben; hunne lengte en 

 de respective lengte hunner leden zijn niet wel in eene algemeene 

 formule te brengen. Bij Berytus zijn de sprieten het langst, 

 bij Pseudophloeus het kortst ; het laatste lid is dikwijls spoel- 

 vormig en dikker dan het derde. De oogen zijn over het alge- 

 meen klein en half bolvormig, de bijoogjes (bij Benjtüs moeije- 

 lijk te onderscheiden) staan gewoonlijk even ver van elkander 

 als elk afzonderlijk van het oog aan zijne zijde. De zuiger, die 

 uit vier leedjes bestaat, reikt nimmer verder dan de basis der 

 achterheupen ; zijne leedjes verschillen onderling weinig in lengte. 

 De prothorax is aan de achterzijde bij de meeste genera veel 

 breeder dan aan den voorrand, loopt dikwijls van voren naar 

 achicren zeer sterk naar boven en is somwijlen aan de zijden 

 getand of gekarteld. Het schildje is driehoekig of langwerpig 

 driehoekig, middelmatig van grootte of klein. De bovenvleugels , 

 die bij eene enkele soort onontwikkeld blijven, bestaan uit 

 corium , clavus en membraan , doch zonder wig. In den regel 

 ziet men in het corium 2 langsaderen, die zich aan het einde 

 gaffelen en twee hunner gaffels in een doen loopen. De mem- 

 braan heeft gewoonlijk 6, 7 of 8 aderen, waarvan eenigen zich 

 vertakken , anderen anastomeren. De pooten uitsluitend tot gaan 

 ingerigt zijn gewoonlijk matig lang en krachtig, bij het geslacht 

 Berytus zijn zij zeer lang en dun; de dijen zijn daar knods- 

 vormig. de achlerdijen bij anderen aan de onderzijde gedoomd. 



