130 IETS OVER HET DOODEN EN ZUIVER BEWAREN 



middellijn, en plaats de vlinders daarin op stukjes kurk gestoken. 

 Sommigen, vooral Bombyces en Noctuiden, sterven binnen wei- 

 nige uren, soms zonder zich in het geheel bewogen te hebben; 

 anderen zijn wel in de eerste oogenblikken levendig, doch ein- 

 digen al spoedig met slechts eenige trilling in de vleugels over 

 te houden , waarna zij inslapen en eveneens spoedig sterven ; 

 enkelen, zoo als bij voorbeeld de Sphingiden , zijn taaier en 

 zouden daardoor gevaar kunnen loopen zich te beschadigen , 

 waarom ik de gewoonte heb om dezen eerst met een weinig 

 chlorophorm of selber sulphuricus, in de zijden aan te strijken, 

 waardoor zij bijna onmiddelijk bedwelmd worden en dan dadelijk 

 in de llesch geplaatst, zich zeldzaam meer verroeren en sterven. 



De uitwerking der bladeren is zeer sterk en snel wanneer zij 

 jong en versch zijn, naarmate zij echter ouder worden, ver- 

 mindert ook, niettegenstaande de flesschen goed gesloten blijven, 

 hunne kracht en behoort men derhalve op te letten wanneer zij 

 dienen ververscht te worden, hetgeen zich van zelf aanwijst door 

 dat de vlinders langzamer sterven. Gewoonlijk is het voldoende de 

 bladeren tweemalen, ten hoogste drie malen per jaar te vernieu- 

 wen , zij blijven dan zelfs hunne werking gedurende een groot 

 gedeelte van den winter uitoefenen. Bemerk ik echter dat zij 

 te zwak zijn geworden, zonder dat ik op het oogenblik in de 

 gelegenheid ben anderen in de plaats te stellen , dan gebruik ik als 

 hulpmiddel eenige druppels aether sulphuricus, die ik op de 

 bladeren giet en die dan al spoedig het gewenschte resultaat 

 ten gevolge hebben. 



Het is opmerkelijk dat enkele dagvlinders en zelfs kleine 

 soorten langer aan de werking der bladeren weerstand bieden , 

 dan dit soms met de allergrootsten het geval is , zoo als b. v. 

 met Sphinx Atropos , waarvan ik exemplaren , na slechts twee 

 uren, uit de flesch nam, zonder dat zij later weder bijkwamen. 



Van alle insekten waarmede ik proeven nam, leefden de groote 

 Coleoptera-soorten het langst , hetgeen evenwel van weinig 

 belang is, daar dezen toch geen gevaar loopen zich te beschadigen. 

 Overigens was het hoogst zeldzaam en alleen aan de vermin- 

 derde kracht mijner bladeren toe te schrijven, zoo enkele individuen 



