DIPTEROLOGISCHE AANTEEKENINGEN. 141 



werd destijds volgens Meigen gedetermineerd als Tachina {Nemo- 

 raea) glabrata , en de juistheid dezer determinatie scheen ook 

 daardoor bevestigd, dat Ratzeburg dezelfde soort mede als para- 

 siet der dennenrups vermeldt, Intusschen wordt in Meigen's 

 beschrijving, die overigens zoo tamelijk past, geen acht gegeven 

 op het al of niet aanwezig zijn van de groote borstels (macro - 

 cheten) in 't midden der lijfsringcn. In Schiner's Fauna austriaca 

 (deel I, biz. 448) wordt daarentegen eene duidelijke afscheiding 

 gemaakt tusschen de Nemoraea-soorlen ^ waarbij die macrochelen 

 aan de middenste ringen alleen aan den achterrand voorkomen , 

 en die, waarbij zij niet alleen aan den achterrand, maar ook 

 in 't midden der ringen geplaatst zijn, en N. glahrata wordt 

 aldaar onder de eersten gerangschikt. Het is uit Schiner's woorden 

 daar ter plaatse niet volkomen duidelijk of hij werkelijk de soort 

 kent , dan wel of hij haar alleen in zijn boek heeft opgenomen 

 omdat zij door Meigen uit het Weener museum is beschreven. 

 Ik wil echter het eerste aannemen en het er voor houden, 

 dat hij typische exemplaren onderzocht en alzoo op goeden grond 

 aan de soort de macrocheten in 't midden der lijfsringcn ontzegd 

 heeft Maar als dit zoo is, dan kan de soort, die bij ons te 

 lande in zoovele exemplaren uit Traclmea piniperda is verkregen , 

 niet de ware N. glabrafa zijn, want al de voorwerpen hebben 

 ook in 't midden der ringen duidelijke macrocheten. Die voor- 

 werpen laten zich niet wel onderscheiden van de bij ons niet 

 zeldzame iV. strenua Meig. ; alleen schijnt het mij toe, dat in 

 S het voorhoofd nog smaller is en dat de vierde langsader aan 

 hare buiging iets meer naar beneden loopt en die buiging tevens 

 meer afgerond is ; deze verschillen beduiden evenwel zeer weinig , 

 te minder nog, omdat onder de vele exemplaren van strenua^ 

 die ik gezien heb, zich dikwijls overgangen voordoen. Ik kom 

 derhalve tot het besluit , dat niet Nemoraea glabrata , maar 

 N. strenua in der tijd uil de dennenrups is verkregen. Dat 

 Ratzeburg de eerste soort als parasiet opgeeft, doet hier weinig 

 af, daar ook andere Nemoraea soorten als parasieten van dezelfde 

 rups zijn waargenomen, onder atideren N. rudis door Boie. 



