META3I0RPH0SE EN LEVENSWIJZE. 165 



had beschouwd. Reeds in February en verder tot in Mei , 

 werd ik verrast door het uilkomen van fraaije vliegen uit de 

 familie der Syrphiden , door den heer v. d. Wulp als Cheüosia 

 chrysocoma Meig. bestemd. 



Ik besloot nu om het volgende jaar de levensgeschiedenis dezer 

 soort na te gaan en het scheen mij niet ongeschikt met deze 

 wegens de onbekendheid der made des te belangwekkender soort, 

 de levensbeschrijvingen der Nederlandsche diptera te openen. 



Zoo weinig mogelijk zal ik treden in herhalingen van hetgeen 

 men in de werken , aan het hoofd der opstellen aangehaalde 

 omtrent de soort en het geslacht kan vermeld vinden. 



Ik begin met de beschrijving der maden. De mindere grootte 

 en de minder geelachtige, meer witte kleur uitgezonderd, gelijken 

 de jonge larven volmaakt op de volwassenen. De lengte der 

 volwassen maden is 12 millim. en de grootste lichaamsbreedte 

 ongeveer S,S millim. 



De kleur is vuilachtig geel en het aantal segmenten twaalf; 

 het staarteinde is dunner dan het kopeind, zoowel aan den kop 

 als aan het staarteinde bevinden zich een paar uitsteeksels, die 

 helder rood van kleur zijn; die aan den kop staan een weinig 

 van elkander (kaken?) en zijn iets zwakker dan die van het 

 staarteinde , welke dikker en naar 't schijnt , tegen elkander 

 aangegroeid zijn. Aan de buil(zijde bevindt zich op den derden 

 ring een paar zwakke aanhangsels, die bij de pop tot de uit- 

 steeksels worden, in fig. 4 afgebeeld. Ook van de uitsteeksels 

 aan kop en slaarteind blijven bij de pop de sporen zichtbaar, 

 hoewel die aan den kop zeer flauw. Ziet men den kop der 

 larve van onderen dan ontdekt men twee heuveltjens of kleine 

 tepeltjens en daaronder een dwars streepjen of spleeljen (Zie fig. 2). 



In de vochtige wortels van disleis schijnen deze maden in 

 den nazomer niet zeldzaam te zijn; vooral wanneer de plaats 

 waar de distels groeien niet al te vochtig is, vindt men er bij 

 vlijtig zoeken steeds eenigen. Zij vreten de wortels geheel uit 

 en dragen daardoor zeker veel bij tot den vroegen dood der 

 vele distels, die men vaak reeds in het begin van September 

 verwelkt ziet. 



