VERSLA G. XI 



Het kwam hem wensclielijk voor in deze richting ook 

 onderzoekingen te doen bij groene Pteronus-soorten van berk, 

 els en wilg. Bij sommige dezer bladwespeu is de overeenkomst 

 der groene wijfjes, en zwart met geel geteekende mannetjes 

 groot en is er ook weinig of geen verschil in den vorm der 

 zaagtanden te bemerken. 



Men kan bij deze proeven twee verschillende wegen inslaan; 

 ten eerste de larven ander voedsel voorzetten, om te zien 

 of zij hiervan na korter of langer tijd gebruik willen maken ; 

 en ten tweede de wijfjes-wespen op andere planten 

 plaatsen, waarop zij dan al of niet hare eieren afzetten. 



Wat de eerste manier betreft, schijnt het doelmatigst de 

 jonge uit ei gekweekte larven, na de eerste of hoogstens 

 tweede vervelling, het nieuwe voedsel aan te bieden ; wacht 

 men er langer mede, dan willen zij er dikwijls niet van vreten, 

 bezwijken of begeven zich, hoewel nog niet geheel volwassen, 

 in den grond om cocons te maken, waarvan dan meestal niet 

 veel terecht komt. 



Wanneer de larven echter in een jeugdiger stadium van het 

 ongewone voedsel gevreten hebbeu, en in flink volwassen toe- 

 stand cocons maken, waaruit wesj)eu te voorschijn komen, dàn 

 gaan ook deze er lichter toe over op planten te leggen, waarop 

 zij geboren en grootgebracht werden, al zijn dit gewassen 

 waarop zij in de natuur niet voorkomen. Zoo gelukte het 

 Spreker bijv. Croesus varus -wesipen van els, waarvan de larven 

 met berk gevoed waren, op berk te doen leggen. 



Bij proeven, die hij nam met halfwassen larven van Pteronus 

 curtispmis Thoms., op wilg gevonden, kon hij er dezen niet 

 toe brengen van berk te vreten. 



Een uit Avilge-larve verschenen wijfje werd spoedig na hare 

 verschijning op berketakjes gezet, welke in water stonden. 

 Spreker had weinig hoop, dat de wilgenbewoonster hierop zou 

 leggen, maar tot zijne verwondering ging zij er vrij spoedig 

 toe over. Zij legde echter veel minder eitjes op berk dan de 



