e. WILLEMSE, ORTHOPTERA NEERLANDICA. 95 



bleau, Sens, Epis)-, en in de omstreken van Parijs (Ermenon- 

 ville, Laiches, Charenton, Sceaux, Neufmontiers). In België 

 bij Barraque Michel ( ? larve), Genck, Curange, Luik en 

 Laeken. Ook is ze in Zweden en Denemarken aangetroffen. 



{dorsatus Zett.) ') 



De V. rad. media in het laatste ^/g gedeelte zwak golvend 

 gebogen. De V. rad. post. buigt zich halverwege of in het 

 laatste V3 gedeelte van den vleugel vrij plotseling met een 

 stompen hoek naar den achterrand van den vleugel toe. 

 De area scapularis bij het ç^ aan den top weinig of niet 

 verbreed, bij het $ smal, met duidelijke aderen en steeds 

 geelwit gekleurd. Het halsschild met nagenoeg rechte 

 zijkielen, de dwarsgroef in het midden of achter het midden 

 gelegen. Sprieten bij het (5* langer, bij het $ even lang als 

 kop en halsschild te samen. Het geheele dier is slanker 

 gebouwd, borst en voorpooten zijn minder sterk behaard 

 dan bij dorsattis. Overigens als dorsatus. 



Bij de ab. c. virens SCHIRMER is het geheele lichaam 

 donkergroen, behalve de voorrand van den voorvleugel, die 

 een witte langsstreep vertoont. 



De forma maxima Karny onderscheidt zich alleen door 

 de grootere en robustere vorm. Bij de ab. c. superbus 

 SCHiRMER is het lichaam rood violet gekleurd. 



Lengte S 13 — 15 mM., $ 17 — 22 mM. Fig. 35 — 37. 



Van Juni tot September in de duinen, op vochtige wei- 

 landen, langs oevers en dijken. Algemeen. 



In ons land zijn de volgende vindplaatsen bekend. 



P r o v. Groningen: Middelhorst bij Haren. 



P r o v. O V e r ij s e 1 : Ommen (larve .^ VI 19 16, Mc. GiLL.). 



Prov. Gelderland: Arnhem. 



^) Volgens PuscHNiG (256) komen er allerhande overgangen voor, 

 tusschen dorsatus en elegaiis, zoowel in kleur en habitus, als in het 

 adersysteem van den voorvleugel. Dikwijls heeft de eene voorvleugel 

 het dorsatus en de andere het elegaiis type. Bij de typen is een onder- 

 scheiding goed door te voeren, bij de overgangsvormen echter niet, 

 omdat deze nu eens meer het dorsatus en dan meer het elegans type 

 vertoonen. Ook komen ze beiden naast elkaar op dezelfde plaatsen 

 voor [dit is ook de ervaring van C. Schirmer (286)]. Vermoedelijk 

 hebben we hier dan ook met slechts één soort te doen. 



