I04 e. WILLEMSE, ORTHOPTERA NEERLANDICA. 



Prov. Noord-Holland: Amsterdam, IJmuiden, 

 Wijk a/Zee. 



Prov. Zuid- Holland: Den Haag, Noordwijk. 



Prov. Noord-Brabant: Breda, Roozendaal, Hui- 

 bergen, Gemert. 



Prov. Limburg: Venlo, Well, Kunrade, Shaesberg. 

 {bicolor CiiARP.) . . . variabilis Fieber. ^) 



Gompliocerus Thunberg 1815. 



Dit genuc is van Steiiobothrus onderscheiden door de ge- 

 knopte sprieten. Bij het $ is dit kenmerk soms onduidelijk, 

 doordat de middelste sprietleedjes plat gedrukt en bijna 

 even breed als de eindleedjes zijn. De geheele habitus heeft 

 iets karakterestieks. De larve heeft ook onduidelijk geknopte 

 sprieten. 



Van de 9 Europeesche soorten komt i in Nederland en 

 3 in het aangrenzend gebied voor. 



I. De area mediastina van den voorvleugel is aan de 

 basis verwijd, soms met een kleine V. adventiva. Lichaam 

 roodbruin, van onderen geelbruin, meest ongevlekt. Soms 



^) Volgens Dr. H. Krauss (168) zijn bicolor en higntlulus twee goed 

 te onderscheiden soorten. In genoemde „Beiträge" geeft hij dan ook 

 al de verschillende kenmerken op, met eenige zeer mooie platen. Dat 

 bicolor meer op weilanden en bigtittulus alleen in de bosschen voorkomt, 

 zooals Brunner v. W. (45) schreef, is volgens hem niet waar. Beiden 

 komen ze,, zoowel in weilanden als in bosschen voor. Dit strookt ook 

 met mijn ervaring. In de duinen vindt men naast elkaar zoowel bicolor 

 als biguttitlus. Dit strookt weer niet met de ervaring van H. Karny 

 (149), die ze. nooit op dezelfde plek bij elkaar vond. Volgens hem komt 

 bicolor alleen in de lagere dalen en op de kleinere bergen voor, en 

 biguttulus alleen hoog op de bergen. De overgang wordt hier gevormd 

 door de var. collina. Dit geldt echter alleen voor bergstreken. Wanneer 

 men veel materiaal op hun kenmerken naziet, dan blijken er exemplaren 

 te zijn, wier eene vleugel het bicolor- en andere vleugel meer het 

 bigHttnlics-iy\)e. vertoonen. M. i. is het ook slechts één soort, met de 

 ondervorm bigiittiilus, die door overgangen met het bicolor-iyY>e. is verbonden. 

 Het is wel opvallend, dat de vorm bigiiltjihis in Engeland tot nu toe 

 niet gevonden is. Mai.colm Burr beschouwt ze ook als afzonderlijke 

 soorten. Richard Ebner en N. Adelung zijn ook van meening, dat 

 we slechts met één soort te doen hebben. Ik hoop hier later uitvoerig 

 op terug te kunnen komen. De naam biguttiilus L. heeft de prioriteit 

 boven variabilis Fieber, maar omdat deze laatste naam zeer kenschet- 

 send is voor deze soort, heb ik dezen naam behouden. 



