e, WILLEMSE, ORTHOPTERA NEERLANDICA. 



113 



Halsschild aan den voorrand stomp uitgebogen ; de midden- 

 kiel van terzijde gezien recht (soms ietwat convex) gebogen, 



/l"\ld pojt. 



Fig. 48. Pachytylus migratorius L. Voorvleugel ; naar Tümpel (gewijzigd). 



soms in het midden iets concaaf; bijna vlak, aan weerszijden 

 sterker ingesnoerd ; korter dan 

 bij cinerascens. Schedel met 

 een fijne glanzende langskiel. 

 Achtervleugel glashelder, met 

 donkeren top, zonder geel- 

 groenen waas aan den wortel. 

 Achterscheen geel of vleesch- 



kleurig, soms blauwachtig 

 (Selys-Longchamps). Het çj* 

 ongeveer even groot als het Ç. 

 Overigens als cinerascetis. 



Lengte S 35— 4^ mM., $ 

 42 — 55 mM. Fig. 48 — 49. Zie 

 afb. Snellen van Vollenh. 

 (316), PL XVII, fig. 5. 



Deze soort verschijnt slechts 

 sporadisch in Nederland. Het 

 vaderland van deze echte trek- 

 sprinkhaan is Midden- en Zuid- 

 Rusland, Hongarije en de landen om de Zwarte en Kaspische 



Fig. 49. Pachytylus migratorius L. (ƒ. 



Kop en halsschild van boven gezien ; naar 



FiNOT (gewijzigd). 8 X vergroot. 



winterrogge. Dr. Karsch. Sitz, bericht, des Beri. Entom. Verein. 

 XXIII 1886. 



Volgens Dr. W. LA Baume (Die Afrikanischen Wanderheuschrecken. 

 Beihefte zum Tropenpflanzer No. 2, Bd. XI, 1910, p. 79) trad deze soort 

 ill Afrika niet op als trek sprinkhaan. In Duitschland is ze echter 

 eenige keeren als zoodanig opgetreden, o.a. in 1828 en 1873—76. Ver- 

 gelijk: KÖRTE. Die Strich-, Zug- oder Wanderheuschrecke. Berlin 1828 

 en Stein, Über Pachytylus migratorius und cinerascens. Deutsch. 

 Entom. Zeitschr. XXII 1878, p. 235. 



