OVER TWEE JAVAANSCHE CANTHARIDEN. 257 



Ongetwijfeld is dus het pas geboren Mylabris-\dirï]ç. in staat, 

 längeren tijd (4 à 6 weken of nog langer?) zonder voedsel 

 te leven. 



Het larfje, dat bij een eierenhoopje terecht is gekomen, 

 begint de eitjes daarvan stuk voor stuk uit te zuigen en 

 werkt zich daarbij hoe langer hoe dieper in het eihoopje in. 

 Het groeit verbazend snel, doorloopt spoedig eenige vervel- 

 lingen en neemt daarbij een geheel anderen vorm aan. Tot 

 mijn spijt ben ik niet in de gelegenheid geweest, de eerste 

 gedaanteverwisselingen van het Mylaòris-XdirC]^ gade te slaan. 

 Mij is slechts het meest definitieve stadium bekend, dat op 

 plaat II, fig. I en 2 is afgebeeld. Dit ontwikkelings-stadium 

 heb ik verkregen niet alleen uit larfjes, die in gevangenschap 

 werden opgekweekt, maar zeer talrijk ook in de eieren, 

 hoopjes van Cyrtacanthacris, die in de vrije natuur werden 

 verzameld. In dit stadium ziet men jongere larven nog een 

 of twee vervellingen ondergaan, waarbij echter geen noemens- 

 waardige veranderingen plaats grijpen, alleen de kop is bij 

 het jongere stadium iets kleiner en bruiner. 



De kleinste larven, die ik vond en die reeds het z.g. 

 scaraboïde-type vertoonden, hadden nauwelijks een lengte 

 van I cM. Volwassen is de larf ongeveer 2,5 à 3 cM. lang. 

 Haar kleur is botergeel, de punten der kaken zijn iets don- 

 kerder. De Stigmen zijn zeer duidelijk zichtbaar. In tegen- 

 stelling met het hoog georganiseerde, kwieke larfje, dat pas 

 uit het ei is gekomen, is de volwassen larf een onbeholpen 

 en traag schepsel, dat aangewezen is op den voedingsbodem, 

 dien het eenmaal bereikt heeft. In gevangenschap zijn de 

 dieren tamelijk moeilijk ertoe te brengen om op andere 

 eierenhoopjes over te gaan. Ook is het mij helaas niet 

 mogen gelukken, een pop te verkrijgen. De larven n.l., die 

 in hun natuurlijke omgeving werden gestoord, stierven zonder 

 uitzondering na verloop van tijd. Ik stel me voor, dat men 

 poppen in gevangenschap zou kunnen verkrijgen door de 

 larven zich van den beginne af ongestoord in diepe, vochtige 

 aarde te laten ontwikkelen. In de vrije natuur werden in 

 191 5 reeds medio Juni talrijke, bijna volwassen larven inde 

 sprinkhanen-eieren gevonden. Daar de kever niet vóór 

 Januari — Februari verschijnt, moet de larf dus, misschien 



17 



