258 DR. W. ROEPKE, EENIGE OPMERKINGEN 



als praepupa, een langen rust-toestand in den grond door- 

 maken. ') 



Hier moge de opmerking worden iiìgelascht, dat in 19 16 

 Mylabris veel minder talrijk voorkwam dan in 191 5, terwijl 

 het aan sprinkhanen volstrekt niet heeft ontbroken. Er 

 moeten dus factoren aanwezig geweest zijn, die de ontwik- 

 keling der talrijke, in den grond aanwezige larven ten slotte 

 hebben gestuit. Welke deze factoren zijn — dit na te gaan, 

 blijft aan latere onderzoeker voorbehouden. 



Over de ontwikkeling van Mylabris pustulata bestaan in 

 de litteratuur weinig gegevens. StebbinG: Man. Element. 

 Forest. Zool. Ind. (1908) pg, 95, spreekt van een 

 Mylabris sp. in Britsch-Indië, die voor bloemen schadelijk is, 

 zonder iets over de ontwikkeling te vermelden. Dezelfde 

 schrijver gewaagt in zijn nieuwer handboek; Ind. Forest 

 Ins. (19 14) van Mylabris pustulata, dat ,,the eggs are 

 laid in bunches on the leaves çf shrubs and 

 grass stems near the ground". Mogelijk heeft de 

 schrijver van in gevangenschap mishandelde vrouwelijke 

 kevers eieren op deze wijze verkregen ; ik houd het echter 

 voor geheel onwaarschijnlijk, dat de kever onder natuurlijke 

 omstandigheden zich op de door Stebbing beschreven wijze 

 van haar eieren ontdoet. De larven heeft StebbinG niet 

 kunnen opkweeken. Maxwell-Lefrov vermeldt in 1909 

 (Ind. Ins. Life p. 345), dat de ontwikkeling w?l\\ Mylabris 

 pustulata onbekend is; de kever voedt zich met bloemen, 

 waardoor zij o. a. voor Cucurbitaceeën schadelijk wordt. LESLIE 

 C. Coleman bericht in 191 i : Dep. Agr. Mysore State, 

 Buil. n r. 2, Entom. S er. p. 26, dat hij de larven van 

 Mylabris pustulata tot het derde stadium in gevangenschap 

 op sprinkhaneneieren heeft opgekweekt. Dit is m. i. de 

 eerste positieve opgave betreffende de levenswijze onzer 

 3fylabris-\arvQn. Dit is alles, wat ik in de litteratuur over 



1) Het zou mij niet verwonderen, wanneer de larf ter verpopping 

 zich diep in den grond inboorde. In de tropen is een langer rusttoestand 

 vlak onder den grond voor een insect gevaarlijk, niet alleen wegens de 

 vele natuurlijke vijanden, maar ook wegens de onder omstandigheden 

 sterke verhitting van den grond en de zware slagregens. 



