202 DR. W. RÜEPKE, EENIGE OPMERKINGEN 



lichaam der niet-vervelden is zoodanig opgezet en in de lengte 

 gerekt, dat de weekhuidige intersegmentale verbindings- 

 lichamen sterk in het oog vallen en de chitineuze tergiten 

 er als smalle bruine chitineringen bovenop liggen, zoodat 

 men onwillekeurig herinnerd wordt aan een jeugdige termieten- 

 koningin. Het larfje, dat de eerste vervelling achter den 

 rug heeft, onderscheidt zich reeds beduidend van het eerste 

 stadium en toont in hoofdzaken reeds de kenmerken der 

 latere stadia. De sterke bruine chitinizeering is verdwenen 

 en vervangen door een gelijkmatig weeke huid van gele 

 kleur; eveneens verdwenen zijn de sterke borstelharen, in de 

 plaats daarvan zijn zachte haartjes getreden, die niet meer 

 opvallen. De pootjes zijn nog tamelijk lang, echter teer 

 geworden en bijna functieloos. Het achterlijf is sterk naar 

 beneden gekromd. De verdere veranderingen der larf, die 

 ik niet in bijzonderheden heb kunnen onderzoeken, komen 

 daarop neer, dat in de eerste plaats het lichaam sterk in de 

 dikte groeit en de pootjes veel korter worden. Reeds na 

 korten tijd gelijkt de EpicaiitaAdiX^ volkomen op die van 

 Mylabris, zooals die in de mikrofotografische opnamen 

 (plaat II, fig. I en 2) mooi uitkomt. Evenmin als met Mylabris 

 slaagde ik met Epicatita erin, de larven verder op te kweeken. 



Het feit, dat de larven van sommige Canthariden zich 

 ontwikkelen in de eierenhoopjes van verschillende sprink- 

 hanen, is sedert RiLEY overbekend. Deze onderzoeker publi- 

 ceerde zijn desbetreffende waarnemingen het eerst in de 

 Trans. Ac. Sc. St. Louis III, welke verhandeling ver- 

 volgens uitvoerig is overgenomen in ,,First Ann. Rep. 

 U.S. Ent. Comm. 1877 (Washington 1878) p. 293 e.v. 

 RiLEY bestudeerde speciaal de ontwikkeling van Epicaiita 

 vittata F., levende in de eieren van Caloptenus differcntialis. 

 Hij noemde de ontwikkeling dezer Canthariden een ,,hype r- 

 metamorphose" en gaf aan de verschillende larftoestan- 

 den van Epicauta een speciale nomenclatuur, die zich met 

 eenige later door hem en anderen aangebrachte wijzigingen tot 

 heden heeft staande gehouden (zie b.v. Sharp: Insects II, 

 1909, p. 272). De nomenklatuur is, iets vereenvoudigd, als volgt : 



