VERSLAG. lAVII 



termieten uit Napels, die Spr. eerst voor kleine Staphylinen 

 aanzag ; eene Forficula ; enkele Hemiptera enz. 



Excursies van beteekenis heeft Spr. niet gemaakt, daarvoor 

 ontbrak en tijd en gelegenheid ; toch bracht hij enkele goede 

 coleoptera-soorten mede, die echter nog niet gedetermineerd 

 zijn; de groote massa was eigenlijk niet de moeite waard, om 

 te prepareeren. 



De heer J, Th. Oudemans herinnert er aan, dat op de 

 wintervergadering, gehouden 24 Januari 1909, zie Verslag p. 

 XV — XVI, door den heer van Dissel, bij de bespreking van 

 het schadelijk optreden van den Nonvlinder {Lymantria monacha 

 L.) en de middelen, ter bestrijding aangewend, de vraag ge- 

 steld werd, of elk mannetje meer dan ééa wijfje zou kunnen 

 bevruchten. Dit vooral in verband met de vraag naar de uit- 

 werking van nachtelijke vuren als vernietigingsmiddel. De heer 

 van Dissel deelde destijds mede, dat in de vuren, die 's avonds 

 werden gestookt, om daarin de vlinders te lokken, véél meer 

 mannetjes dan wyfjes vlogen, iets wat iedere Lepidopteroloog 

 begrijpelijk zal vinden, daar het bekend is, dat van vele insecten, 

 inzonderheid van vlinders, de mannetjes in veel hoogere mate 

 door licht worden aangetrokken dan de \^ijfjes. Hieraan sluit 

 zich dadelijk de overweging aan, of het van veel belang is, 

 een groot getal mannetjes te dooclen. Om het antwoord hierop 

 te vinden, moet men nagaan, hoe de toestand gewijzigd wordt, 

 als in een zeker gebied b.v. de helft der mannetjes is wegge- 

 vangen en er een aanmerkelijk kleiner aantal mannetjes dan 

 wijfjes zou overblijven. Terecht merkte de heer van Dissel op, 

 dat het daarbij de vraag is, of eenzelfde mannetje al dan niet 

 in staat is, meerdere wijfjes te bevruchten. Kunnen de 

 overblijvende mannetjes alle aanwezige wijfjes bevruchten, dan 

 helpt het wegvangen weinig of niets. 



Om deze zaak tot oplossing te brengen, heeft Spreker nu 

 in den loop van 1909 een aantal proeven genomen. Van een 



