VERSLAG. LXIX 



ken over de voedselpJant. Nu zijn er vele soorten, die zich 

 zeer bepaald met ééne enkele plant voeden, doch er zijn er 

 ook vele, die polyphaag zijn. En over deze laatste gaat het 

 hier. Vindt men vermeld, dat eene rups drie, vier verschillende 

 gewassen nuttigt, dan is de kans groot, dat zy het met andere 

 ook voor lief neemt. Dit voorjaar was Spr. in het bezit van 

 eieren van Ennomos quercinaria Hufn., op een beukenstam aan- 

 getroffen. Dat het eene Ennomos was, was aan den eigenaar- 

 digen vorm gemakkelijk te zien ; welke soort het was, bleek 

 later. Aan de jonge rupsjes werden de bladeren voorgezet van 

 berk, beuk en wilg ; wilg smaakte hun blijkbaar het beste. 

 Later werd bovendien haag beuk gegeven en daarvoor de wilg ver- 

 laten. Toen echter kort daarop ook nog eschdoorn verstrekt werd, 

 werd daarvan eerst recht gegeten en bereikten de dieren daar- 

 mede ook hunne volwassenheid en hebben zich thans reeds 

 tot vlinders ontwikkeld. 



Iets dergelijks werd ondervonden met rupsen van Biston 

 strataria Hufn., eieren waarvan Spr. aan de welwillendheid van 

 den heer Haverhorst te danken had. Allerlei loof houtbladeren, 

 als berk, linde, beuk, haagbeuk, iep, wilg, werden den jongen 

 rupsjes voorgezet, later ook eik, doch toen eschdoorn daarbij 

 gevoegd werd, werd hieraan de voorkeur gegeven en daarmede 

 de volle wasdom bereikt. 



Eschdoorn wordt voor geene van beide genoemde soorten 

 als voedsel vermeld. Spr. herinnert, dat hij vroeger eens 

 mededeelde, dat rupsen van Ouropteryx sambucaria Z., de 

 keus hebbende tusscheu vlier, klimop, sering en heggerank 

 [Clematis vitalba), aan deze laatste plant de voorkeur gaven. 



B^ het kweeken van de Ennomos quercinaria Hufn. werd 

 nog eene andere merkwaardigheid opgemerkt. De rupsjes, die 

 eerst groen zijn, later meest grau w-bruin en stokkerig wer- 

 den, met eenige uitwassen, gedroegen zich te dezen opzichte on- 

 gelijk. Op de meeste was deze beschryving wel toepasselijk, doch 

 eenige voorwerpen bleven ten deele groenachtig, op de uitwassen 



