p. HA VERHORST, STAARTSPITSEN ONZER HETEROCERA-POPPEN. 297 



en de Quadrifinae) is verpopping in de aarde uitzondering. 

 De cremasters dragen dan ook van hare verandering in een 

 spinsel boven den grond de duidelijke blijken : zij zijn sterk 

 ontwikkeld, vertoonen doorgaans een fraai relief en dragen 

 naast de doornen, die dikwijls zwak van bouw en meer dan 

 twee in aantal zijn, een meer of minder groot aantal haakjes. 

 Als voorbeelden geven wij de afbeelding van de eenige soort 

 der Gonopterinae : fig, 67, ScoUopteryx Ubatriv E. ; van een twee- 

 tal Plusiasoorten : fig. 68, Plusia festuc ie L, en fig. 69, Pliisia 

 gamma L,, benevens die van twee Catocala-species : fig. 70, 

 Catocala fraxini L. en fig. 71, Catocala sponsa L. De poppen 

 der beide overgangsfam'lieën, die der Cymatophoridae en der 

 Brephidae (deze laatste ten onzent met slechts ééne soort) 

 blijven eveneens op of boven den gronl. In de figuren 72 en 

 73 zijn de staartspitsen van een tweetal vertegenwoordigers : 

 Cymatophora octogesima Hb. en Polyploca ßamcornis L. voor- 

 gesteld. 



Zoo talrijk by de Noctuidae de soorten zijn, die zich ter 

 verpopping, dieper dan tot slechts even onder de oppervlakte 

 in den grond begeven, zoo gering is dit getal bij de eveneens 

 zeer soorteurijke familie der Georaetridae. Een deel der spanners 

 verpopt steeds in een spinsel boven den grond, weinige soorten 

 begeven zich zoo diep als de Noctuidae in de aarde, de meeste 

 species vervaardigen haar ijle spinsel tusschen bladeren of mos 

 op den bodem of slechts even onder de oppervlakte daarvan. 

 Zeer eenvoudige cremastervormeu komen dientengevolge min- 

 der voor dan bij de Noctuidae. Aan de andere zijde is de ver- 

 scheidenheid van vormen zeker niet geringer dan bij de 

 eigenlijke uilen. De goed ontwikkelde staartspits draagt over- 

 eenkomstig de wijze vau verpopping veelal enkele paren haak- 

 jes, terwijl de doornen aan het uiteinde van den cremaster 

 dikwijls in aantal zijn verdubbeld, doch ook niet zelden zoo 

 zwak ontwikkeld zijn, dat zij aan de meer zijwaarts geplaatste 

 gekromde borstelharen gelijkvormig worden. De eerste der 



