298 p. HAVERHORST, STAARTSPITSEN ONZER HETEROCERA-POPPEN. 



afgebeelde soorten, fig. 74, Geometra papilionaria L., welke 

 soort tusschen bladereu verpopt, vertoont reeds duidelijk dit 

 verschil met de Noctuidae. En eveneens, als vertegenwoor- 

 digster der Acidaliinae, Acidalia suhsericeata Hw., fig. 75, met 

 haren zeer eigeuaardigen cremastervorm. Wat de Larentiinae 

 betreft, wijst de staartspits van Cheimatohia ?^r?«nato L. fig. 76, 

 aanstonds op eene verpopping in den grond, terwijl Eueosmia 

 nndulata L. fig. 77, te oordeel en naar haren ere master, wel hare 

 verandering op of even onder den grond zal ondergaan. Om 

 den eigeuaardigen vorm beelden wij verder in fig. 78 Tephro- 

 dysiia sohrmata Hb. af, wier pop van de rugzijde gezien den 

 indruk geeft, alsof de staartspits over den laatsten ring is 

 heen gegroeid. 



Het geslacht Abraxas, het eerste der Boarminae, geeft weder 

 een fraai voorbeeld van den invloed door de wijze van ver- 

 popping op den bouw der staartspits uitgeoefend. De pop van 

 Abraxas grossulariata L. fig. 79, met hare talrijke haakjes aan 

 den cvemaster hangt namelijk tusschen eenige draden boven 

 den grond, terwijl die van de oumiddellyk verwante Abraxas 

 sylvata Scop. fig. 80, met hare zeer lange, tweedoornige staart- 

 spits steeds in den grond wordt gevonden. 



Ter wille der fraaie vormen geven wij in de figuren 81 — 

 84 en 86 — 87 de afbeeldingen van eenige in de rij der Georae- 

 tridae volgende soorten, die óf op, óf even onder grond, óf 

 in een met aarde vermengd spinsel op den bodem hare ver- 

 andering ondergaan, overgangsvormen met zwakke doornen en 

 talrijke haakjes aan den cremaster : fig. 81 Deüinia pusaria h.. 

 fig. 82 Ellopia prosapiaria L., fig. 83 Selenia büunaria Esp., 

 fig. 84 Gonodontis bidentaia CL, fig. 86 Eurymene dolabraria L. 

 en fig. 87 Venilia maadaria L. Ik houd deze en meer andere 

 soorten van spanners voor species, wier wijze van verpopping 

 niet (nog niet) standvastig is geworden. Zoo vindt men b.v. door 

 den heer Snellen opgegeven, dat Evrymene dolabraria in den 

 grond verpopt; doch niettegenstaande overvloedig aarde aan- 



