300 p. HAVEUHORST, STAARTSPITSE.V ON'ZER HETEROCERA-POPPEN. 



Boarmia roboraria Schiff. Zi] geeft tevens aanleiding om ten 

 slotte nog even stil te staan bij de vraag, in hoeverre de vorm 

 van den eremaster standvastig is. De afbeelding in fig. 95 

 verschilt namelijk aanmerkelijk van de kleine, maar toch vol- 

 doend duidelijke teekening, die Wilde geeft, terwijl zijne 

 beschrijving, hiermede geheel in overeenstemming, luidt: »mit 

 zwei langen, am Ende auswärts gebogenen Dornen am kurzen 

 kegeligen Kremaster«. Bij de staartspits van fig. 95 zijn, 

 gelijk men ziet, slechts de uiterste punten der doornen vrij. 

 Ik bezit geen tweede exemplaar der pop ter vergelijking, maar 

 geloof toch niet, dat het verschil een gevolg kan zijn, hetzij 

 van de omstandigheid, dat Wilde een cT exemplaar voor zich 

 heeft gehad, hetzij dat hij zich in de benaming der poppen heeft 

 vergist. Reeds de onregelmatige vorm van de hierboven afge- 

 beelde staartspits is eene aanduiding, dat zij tot de afwijkingen 

 behoort. Maar dan eene afwijking in de richting, waarin zich, 

 blijkens de voorafgaande figuren, ook de verwante soorten en 

 geslachten bewegen n.l. naar eene vergroeiing der beide zwak- 

 kere, lange doornen tot eene enkele, sterke verlenging der 

 staartspits met de onvereenigde punten nog als een paar korte 

 doornen aan het eind. Reeds vroeger bij het geslacht Dian- 

 thoecia wezen wij er op, dat, al blijft de algemeene grondvorm 

 behouden, toch de onderdeden zooals het relief van den eremaster 

 bij dezelfde soort vrij sterk verschillen kunnen. De pop van 

 Phalera bucephala o. a. levert het bewijs dat ook de vorm der 

 doornen onstandvastig kan zijn, zoodat zelfs van de beide doornen 

 eener zelfde pop somtijds de een twee, de ander drie groote 

 tanden draagt. De wijze van verpopping is bij niet weinige 

 onzer Heterocera nog onvast, zoowel ten opzichte van de 

 plaats der verpopping (op of in den grond) als ten aanzien 

 van het pophulsel (zonder of met eenig spinsel, in een ijlen 

 of in een meer dichten cocon). De vorm der staartspits en 

 hare aanhangselen houdt, gelijk wij zagen, met de wijze van 

 verpopping nauw verband. Slaat de soort ten slotte, wat die 



