}I. J. VKTH, IN ^rKMOlîlA.M l)l{. F,. PIAGKT. 131 



Piaget was een goed en hurtelijk vriend, waarvan ook schrij- 

 ver dezes meermalen de bewijzen heeft ondervonden. Herhaal- 

 delijk was hij deelgenoot van de excursies, die veelal vóór 

 onze jaarlijksche zomervergadering, of ook wel op andere 

 tijden, werden gehouden; op die dagen bracht hij veel tot de 

 gezelligheid bij. In zeer sterke mate bezat hij zijne Sympathien 

 en antipathiën ; zoo hij voor hen, die de eerste aandoening bij 

 hem opwekten, uiterst toegeefelijk was, zoo scherp was hij in 

 zijn oordeel over de anderen; zij kouden niet gemakkelijk iets 

 goeds bij hem doen. 



Reeds in de voorrede van het Supplement op ziju werk over 

 de Pediculinen klaagde Piaget over de afuemiug van zijn 

 gezichtsvermogen, hetgeen hem waarschijnlijk zou beletten, 

 zich nog verder met de studie met behulp van het mikroskoop 

 bezig te houden. Deze voorspelling is wel niet geheel, maar 

 loch grootendeels bewaarheid geworden; slechts de beschrij- 

 vingen van een klein aantal nieuwe soorten met enkele 

 atbeeldingen zijn daarna nog van hem verschenen in ons 

 Tijdschrift en in de Notes from the Leydeu Museum, niettegen- 

 staande het materiaal hem van alle kanten toestroomde. 



Met een voortdurend afnemend orezichtsvermoo[en, dat allengs 

 tot bijna volkomen blindheid leidde, waarbij zich ook langzamer- 

 hand volslagen doofheid voegde, terwijl zijn geest tot op het einde 

 helder bleef, daarbij zonder huiselijkeu kring, kan men zeker 

 niet zeggen, dat zijne laatste levensjaren gelukkig zijn geweest, 

 al deden zoowel zijne talrijke verwanten als énkele oude vrienden 

 in Nederland wat zij kouden, om zijn Ijjden eeuigszins te 

 verzachten. Toen hij dan ook op den 10'^*^'" September 1910 

 op bijna 93-jarigeu leeftijd in het hospitaal te Couvet, waarin 

 hij sedert hej begin van dit jaar was opgenomen, den laatsten 

 adem uitblies, is dit zeker voor hem zelven eene verlossing 

 geweest. Maar bij allen die hem gekend hebben, zal de herin- 

 nering levendig blijven aan den edelen en hoogstaauden man, 

 tot ook zij voor immer de oogen zullen sluiten. 



